Του Καθηγητή Πέτρου Π. Γρουμπού

Όταν ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της εποχής μας αποφασίζει να μεταφέρει την Οδύσσεια στη μεγάλη οθόνη, το γεγονός ξεπερνά τα όρια της κινηματογραφικής τέχνης.

Η νέα ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν έφερε ξανά τον Όμηρο στο επίκεντρο μιας παγκόσμιας συζήτησης. Άλλοι τη χειροκρότησαν, άλλοι την επέκριναν, άλλοι αναρωτήθηκαν αν αποδίδει πιστά το ομηρικό έπος. Και όμως υο ενδιαφέρον για την ελληνική γλώσσα, τον Όμηρο και τον ελληνικό πολιτισμό γνωρίζει μια πρωτοφανή αναζωπύρωση παγκοσμίως.

Ίσως, όμως, το ουσιαστικό ερώτημα να βρίσκεται αλλού. Όχι στο αν η ταινία είναι απόλυτα πιστή στο πρωτότυπο, αλλά στο γιατί ένα έργο που δημιουργήθηκε πριν από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια εξακολουθεί να συγκινεί, να προβληματίζει και να εμπνέει εκατομμύρια ανθρώπους. Αν μια κινηματογραφική μεταφορά οδηγήσει μια νέα γενιά να αναζητήσει τον Όμηρο, τότε έχει ήδη πετύχει κάτι που υπερβαίνει την καλλιτεχνική της αξία: έχει επαναφέρει στον δημόσιο διάλογο ένα από τα θεμελιώδη κείμενα του ανθρώπινου πολιτισμού.

Δεν υπάρχουν πολλά έργα στην ιστορία της ανθρωπότητας που να συνομιλούν με τόσες διαφορετικές εποχές και τόσους διαφορετικούς πολιτισμούς. Η Οδύσσεια δεν επιβίωσε μόνο επειδή αποτελεί........

© The Best News