Hikâye, insanlık tarihinin en kadim ve en güçlü iletişim biçimlerinden biridir. Milletler, yaşadıklarını ancak bir anlatıya dönüştürebildikleri ölçüde gelecek nesillere taşıyabilmişlerdir. Türkler de tarih boyunca bu kabiliyeti en güçlü biçimde sergileyen milletlerden biri olmuştur. Binlerce yıllık geçmişlerinde devletler ve imparatorluklar kurmuş, sayısız zafer kazanmış ve çağlara mâl olmuş kahramanlar çıkarmışlardır. Bu köklü birikim, Türk milletine pek çok toplumda görülmeyen güçte bir anlatı sermayesi kazandırmıştır.

Bu hafıza, kuşaktan kuşağa aktarılan zengin bir anlatı geleneğiyle yaşatılagelmiştir. Destanlardan masallara, Dede Korkut hikâyelerinden ozan ve âşık geleneğine uzanan bu miras, toplumun ortak kimliğini canlı tutmuştur. Manas Destanı bir halkın kimliğini asırlarca yaşatmış, Oğuz Kağan anlatısı ortak bir köken bilincini nesilden nesle ulaştırmıştır. Bu anlatılar toplumu pek çok yönden beslemiş; birlik duygusunu pekiştirmiş, örnek alınacak kahramanlar kazandırmış ve ozanların diliyle toplumsal hafızanın temel taşı hâline gelmiştir.

Bir anlatının değeri, toplumsal ve kültürel işleviyle sınırlı kalmaz; bu millî birikim, aynı zamanda iktisadi bir karşılık üretme imkânını da içinde barındırır ve bunun pek çok toplumda örneği bulunmaktadır. Şundan emin olmak gerekir ki bir milletin kültürel sermayesi, doğru kaynaklardan beslendiği ve özenle kurgulandığı zaman ölçülebilir bir katma değere dönüşebilir. Söz konusu değerin en somut biçimde tezahür ettiği alan ise markalardır.

Markanın bu husustaki önemini kavrayabilmek için öncelikle ne anlama geldiğini bilmemiz gerekir. Marka, işletmeyle iç içe geçmiş olmakla birlikte ondan ayrı bir yapıyı ifade eder. İşletme, ürün ve hizmet üreten ticari bir teşekküldür; marka ise bu teşekkülün insan zihninde bıraktığı izdir, çağrıştırdığı........

© tarihistan.org