Η αναμενόμενη αναβάθμιση της Τουρκίας είναι δεδομένο, όχι πρόβλεψη. Μετά την Ουκρανία και το Ιράν, η Αγκυρα αναδεικνύεται σταθεροποιητικός εταίρος της Δύσης, ενώ τα συστημικά αναχώματα υποχωρούν, αφήνοντας χώρο σε «γυμνή» αναμέτρηση ισχύος, δίχως διαιτητή. Ρωσικός και τουρκικός αναθεωρητισμός δεν διαφέρουν σε αρχή, μόνο σε δύο μέτρα και δύο σταθμά από τη Δύση. Σε αυτό το περιβάλλον αναδύεται η λογική μιας μεγάλης διαπραγμάτευσης στο τρίγωνο Δύσης -Ελλάδας – Τουρκίας. Το ερώτημα είναι αν η Αθήνα θα διαμορφώσει ενεργά τη δυτική πολιτική ή θα την παραλάβει έτοιμη.

Με ποια ιδιότητα σκοπεύει, λοιπόν, η Ελλάδα να συστηθεί εκτός συνόρων; Ως αναλώσιμος «υπεργολάβος» ή ως προνοητικός «αρχιτέκτονας»; Οι πρώτοι πολυάριθμοι. Oι δεύτεροι σπάνιοι. Ο τελευταίος αρχιτέκτονας ήταν ο Γιάννος Κρανιδιώτης. Δεν διαχειρίστηκε το Ελσίνκι αλλά το διαμόρφωσε, κλειδώνοντας την ευρωπαϊκή πορεία της Κύπρου, συνδέοντας διαφορετικά συμφέροντα και διαμορφώνοντας........

© Ta Nea