Η υπογραφή της αμυντικής συμφωνίας Ελλάδας – Ισραήλ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί στρατηγική κίνηση ματ, με τριπλό γεωπολιτικό και εσωτερικό αντίκτυπο, καθώς ανατρέπει ισορροπίες και απαντά ταυτόχρονα σε τρία διαφορετικά μέτωπα.

Πρώτα, φυσικά, στην Τουρκία. Το νέο πολυεπίπεδο αντιαεροπορικό, αντιβαλλιστικό και anti-drone σύστημα αεράμυνας της Ελλάδας περιορίζει δραστικά τα τουρκικά πλεονεκτήματα, κυρίως στον τομέα των drones και των πυραύλων. Επιπλέον, στο ελάχιστα πιθανό ενδεχόμενο μιας πολεμικής σύγκρουσης, η γεωγραφική εγγύτητα με το Ισραήλ διασφαλίζει – εικάζω ότι προβλέπεται, ρητά ή σιωπηρά – την άμεση και απρόσκοπτη ροή στρατιωτικής υποστήριξης. Η Τουρκία επένδυσε επί χρόνια πρωτίστως σε επιθετικά οπλικά συστήματα, με αποτέλεσμα να εμφανίζει σημαντικότατες αδυναμίες στον τομέα της αεράμυνας. Και αν θελήσει τώρα να καλύψει το κενό, θα βρεθεί στην παράδοξη θέση να πρέπει να αγοράσει αντίστοιχη τεχνολογία από το Ισραήλ. Καταλαβαίνετε τον εκνευρισμό της.

Εκτός όμως από εκνευρισμό και ανησυχία, στην ηγεσία της γειτονικής χώρας........

© Ta Nea