Εδώ και μήνες αναψηλαφούμε το τραύμα του 2015.

Βιβλία, ντοκιμαντέρ, αντικρουόμενες εκδοχές για το τι αληθινά συνέβη τότε, πώς φτάσαμε στα πρόθυρα της εθνικής καταστροφής ή – κατά άλλους – της λαϊκής επανάστασης. Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία – ναι, Ιστορία είναι ήδη το καλοκαίρι του δημοψηφίσματος κι έχουν περάσει μόνο έντεκα χρόνια, κι ας κρέμονται ακόμα στις ντουλάπες μας τα ρούχα που φορούσαμε στις συγκεντρώσεις του «Οχι» ή του «Μένουμε Ευρώπη».

Το βρίσκω απολύτως ανθρώπινο κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των πυρετικών εκείνων ημερών να λαχταρούν να ανασκευάσουν την αφήγηση. Να δικαιωθούν. Εφόσον μάλιστα παραμένουν πολιτικά φιλόδοξοι. Εφόσον η ηλικία τους τούς επιτρέπει – για να μην πω, τους επιβάλλει υπαρξιακά – να λαχταρούν μια μεγάλη επιστροφή.

Εχουμε προηγούμενα τέτοιων επιστροφών. Ο Γεώργιος Παπανδρέου φάνταζε, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, καμένο χαρτί. Εφτασε να συνεργαστεί με τη Δεξιά του στρατάρχη Παπάγου προκειμένου να μπει στη Βουλή. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μόναζε σχεδόν από το 1963 μέχρι το 1974 στο Παρίσι. Οταν........

© Ta Nea