AKP 24 yıl kadar önce çok katmanlı, çok renkli bir “isyan” ve bir kısım “yalan” ve bir miktar “iman” ile… bir de merkez partilerdeki (ve onlara yapışmış merkez medyadaki) “eksik izan” ile iktidar oldu.

“İman”ı biliyoruz, “yalan” kısmı giderek büyüdü, genişledi, çeşitlendi; “isyan” kısmı ise o günler için “hakiki”ydi.

28 Şubat müdahalesi yeni kurulan AKP’ye iki türlü yaramıştı: Öncelikle, sermayedarı ve orta hallisi, yoksuluyla; belli bir kesimde “merkez kurumlar”a karşı öfke biriktirmişti. İkincisi Erbakan’ı sadece iktidardan almadı, cezalandırmadı; bir kısım üst ve alt kadrosunu da onun tarihi gölgesinden, değişmez liderliğinden, yenik otoritesinden çıkarıp “özgürleştirdi!” Tabii bunun “Hoca’ya ihanet” kısmı ayrı!

Buna Büyük 99 Depremi'nin merkez partilere ve kurumlara inançsızlığı getirmesi, ardından ekonomik krizin “yoksullaştırıcı” depremi eklendi.

Bu zemin olmasa ne Erdoğan’ın karizması ne kiminin ısrarla söylediği “ABD tezgahı” filan tutardı. Esas zemin, “yoksulların, ezilenlerin, itilenlerin isyanı”ydı!

24 yıl sonra, önce uzunca bir süre “hızlı büyüme”nin nimetlerinden öyle ya da böyle pay alabilmiş ama nihayetinde yine yoksullukları veya yoksunlukları ve umutsuzlukları ile baş başa bırakılmış halk kitleleri var.

“Yeni merkez” ve “tek adam rejimi” halinde AKP bu kez kendisi bununla karşı karşıya kaldı ve onu iktidara getiren oy oranı, onca yükselişten sonra, bu kez onu iktidardan götürebilecek bir mana taşıyor.

Oy kazançlarını belli bir azınlığın, şımarık, arsız, yüzsüz maddi kazançlarına döndüre döndüre, ekonomik zulme siyasi, toplumsal zulümleri ekleye ekleye, “demir yumruk”un metal yorgunluğuyla, iktidar 24 yıl önce kendisini abat eden “azap isyanı”nı karşısına almayı başardı!

Ankara’ya yürüyen, Kurtuluş’ta soyunan, polis copuna, biber gazına maruz kalan, haykıran ve gözyaşı döken “aç” işçiler bunun küçük bir simgesi işte!

Onca gün kulak verilmedikten, hırpalandıktan sonra “kazandılar” dediğimiz şey zaten onların çalınmış, gasp........

© T24