Diploma iptali, mahkemeler, “butlan” ucubesi ve yana yakıla "Nasıl oldu bu böyle?" diye üzülüp kızdığımız Kılıçdaroğlu fenomeni/felaketi; hınçla yapılan gözaltılar, öğrencisiyle zorla fotoğraf çektirmeye çalışan öğretim üyeleri, heder edilen üniversiteler ve anlamsız hale gelen diplomalar; takviye ürün piyasası ve karmaşık lobiler, köşe başlarını tutmuş sağlık/tıp şarlatanları, "Her şey olabilir" dedirten “devlet aklı planları”, “yolunu bulmalar”, tutarsızlıklar ve buna eşlik eden hamaset; Kürt sorunundaki olamazlıklar ve Demirtaş’ın kendini kara mizaha vurması, sol adına soğuk ve ufuksuz ayrışmalar, tersinden eskiye dönmeler ve daha birçok şey... Özeti Trump’ta ve onunla yandaşlıkta simgeleşen naylon bir dönemden geçiyoruz ya da böyle bir döneme saplanıp kaldık.

Sanırım birçoğumuz bu buhranlı günlerde ya giderek sessizleşiyor, ortalıkta sersem sepetek dolaşıyor, ne yapacağını bilemiyor ya da benim gibi her hafta onlarca Tip 1 diyabetli çocuk ve ailesinin dertleriyle haşır neşir olmanın yorgunluğundan medet umup, bir çocuğun ansızın boynuna sarılmasında bir umut buluyor. Buna bir tür “İçindeki çocuğa sarıl, sana insan olmayı anlatır” hali de diyebiliriz.

Oysa hepimiz; dağlarda yürürken birden “Kop Dağı'ndaki akar çeşme” gibi bir suya rast gelmeyi, kuş gibi hafiflemeyi, açıklık ve dürüstlükle ilerlemeyi, havanın dönmesini, setlerin yıkılmasını istiyoruz. İnsanların arasında yürürken, kadınların evlerine konuk olurken Özgür Özel’in hissettiğini sandığım o katıksız samimiyeti arıyoruz.

Ben de böyle zamanlarda; son 3-4 ayda iki çok yakın arkadaşını, yakınını kaybetmiş, onların sesinden, soluğundan, gülüşlerinden, seslenişlerinden yoksun kalmış birisi olarak kendimi yazıya, “kendini gerçekleştirmek” üzerine düşünmeye veriyorum.

İçimizde uyananların peşi sıra gitmek 

Geçenlerde bir kongrede, geçmişte aynı yerde (Dr. Sami Ulus Çocuk Hastanesi) çalıştığımız ve benden birkaç yıl geriden gelen bir arkadaşımla konuşuyorduk. Bana, “Bir gece nöbette, oradan buradan........

© T24