Diğer

21 Ocak 2026

İstanbul’daki geceye dair elimizde iki farklı tablo var. Birincisi; maç önündeki o görkemli Şampiyonlar Ligi ambalajı... Ali Sami Yen’in büyüleyici akustiği, tribünlerdeki muazzam ışık şovları ve Avrupa’nın zirvesini hissettiren o yüksek profil. İkincisi ise düdük çaldıktan sonra sahada izlediğimiz, Şampiyonlar Ligi’nin o elit futbolundan ziyade, bizim Süper Lig’in "itiş-kakışlı", bol faullü ve bol gerilimli sıradanlığına evrilen oyun.

Galatasaray, maçın hemen başında henüz hakemin faul için düdüğüne uzandığı o karambol anında kalesinde golü görünce, aslında o ana kadar planlanan tüm "estetik" beklentiler de rafa kalkmış oldu. Nereye kadar? Leroy Sane - Sallai ikilisinin rakibi hataya zorlaması ve beraberlik golünü görene kadar..

Gecenin en çok konuşulan tercihi kuşkusuz İlkay Gündoğan’ın kulübede olmasıydı. Sezon başından bu yana bu takımın "birinci futbol aklı" olarak konumlanan İlkay’ın dışarıda kalmasını önce bir "stratejik hamle" olarak okuduk. Ancak oyunun fiziksel boyutu ortaya çıktıkça anladık ki; bu tamamen bir tempo tercihiydi. Atletico’nun orta sahadaki o boğucu presine karşı Okan Buruk, daha hareketli, daha dirençli ama topu kullanma becerisi daha kısıtlı bir yapıyı tercih etti. İlkay ancak 88’de, maçın tansiyonunu düşürmek ve o küçük "elit dokunuşu" yapmak için başrolü alabildi.

Atletico Madrid gibi tek bir forma altında 11 robotun aynı anda hareket ettiği bir takıma karşı oynamak, bir futbolcu için satranç tahtasında piyon kalmak gibidir. Galatasaray bu direnci büyük oranda gösterdi. Ancak........

© T24