Vergi idaresinin tesis ettiği işlemlerin hukuki sonuç doğurabilmesi, bu işlemlerin ilgililere usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine bağlıdır. Vergi hukukunda tebligat usulleri, Tebligat Kanunu’ndan farklı olarak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nda ayrıca düzenlenmiştir.

Teknolojik gelişmelerle birlikte elektronik tebligat sistemi de vergi hukukuna dahil edildi ve Vergi Usul Kanunu’nun 107/A maddesiyle idareye elektronik ortamda tebligat yapma yetkisi tanındı. Düzenlemeye göre elektronik tebligat, ilgili elektronik adrese ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılıyor. Ancak Hazine ve Maliye Bakanlığı’na elektronik tebligatın kapsamını belirleme ve bazı mükellefler bakımından bunu zorunlu hale getirme yetkisi veren düzenleme uzun süredir tartışma konusuydu.

Nitekim Anayasa Mahkemesi, VUK m.107/A’da Hazine ve Maliye Bakanlığa tanınan bu geniş düzenleme yetkisini 15 Ocak 2026 tarihli bir kararla Anayasa’ya aykırı bularak iptal etti. Bu karar, 3 Nisan 2026 tarihli Resmi Gazete’de yayımlandı.

Anayasa Mahkemesi, iptal hükmünün yürürlüğe girişini ise dokuz ay sonrasına yani 3 Ocak 2027’ye bıraktı.

AYM’ye göre elektronik tebligatın kapsamı, zorunluluğu ve sonuçları gibi temel hususların kanunla açık ve öngörülebilir biçimde düzenlenmesi gerekiyor. Aksi halde kişilerin dava açma ve hak arama özgürlüğü zarar görebiliyor.

Özellikle kişinin elektronik sisteme fiilen girip girmediğine bakılmaksızın tebligatın “beşinci günün sonunda yapılmış sayılması”, mahkemeye erişim hakkı bakımından sorunlu bulundu.

İptal kararı sonrası Danıştay’ın yaklaşımı

İşte Danıştay 3. Dairesinin önüne gelen bir uyuşmazlık da tam olarak bu noktada ortaya çıktı. Anayasa Mahkemesi kararının Resmî Gazete’de yayımlanmasının ardından Danıştay 3. Dairesi, 6 Nisan 2026 tarihli E.2024/4288, K.2026/1632 sayılı kararında, iptal edilen düzenlemenin derdest uyuşmazlığa (devam eden) etkisi........

© T24