Acı verici derin üzüntü, dış dünyaya ilginin kesilmesi, sevme becerisinin kaybı, her türlü faaliyetten geri durma duygusu ve öz saygıda kendini kınamaya, yermeye varan sanrısal bir ceza beklentisiyle sonuçlanan azalma hali…

Şimdi bu da nereden çıktı, ne alaka (?) denilebilir.

Şöyle ki, Sigmund Freud (1856-1936), yaşamsal kayıp(lar) yaşayanların ruh durumuna yönelik yaptığı araştırmada böyle bir sonuca varmış.

Böylelikle de karamsar bir duygu durumu tarifi yapmış. Ama bu duygu durumunun öyle gelip geçici olmadığı gibi, hayatı nasıl felce uğrattığının tarifini. Aslına bakılırsa artık karamsarlık olmaktan çoktan çıkmış bir patolojinin (hastalık) tarifini.

Böylesi bir ruh atmosferi içinde kıvranan kaç insan vardır diye sormak doğru olur mu acaba?

Aslında doğru olması bir yana, sormamak da çok ayıp olur!

Zira yaşadığımız coğrafyada, her iki insandan biri kendini tam da böyle tarif ediyor. Üstelik ne literatürdeki tanımdan ne de Freud’dan haberleri var. 

Kişilerin kayıplarına göre yaşadığı buhran tartışılabilir elbette. Ama biz -içinde binlerce yakınsal öznelerin kendiliğinden kaybını barındıran- ekonomik, sosyal, kültürel olanakların kurumsal saldırılar sonucu yitirilmesinden bahsediyoruz.

Yani öyle ki büyük bir........

© T24