İnsan, başladığı işi bitiremediğinde huzuru kaçar. Sabah yapılacaklara bakarsın; liste yapanlar yazar, yapmayanlar aklında tutmaya çalışır. Gün içinde aynı şeyleri tekrar tekrar hatırlarsın. Yoğunluk arttıkça bazıları atlanır, bazıları yarım kalır.

Akşam olduğunda bitirdiğin işleri düşündüğünde zihnin hafifler. Çünkü tamamlanan her iş, zihinde kapanmış bir dosyadır.

Bu durum sadece işle ilgili değildir. Bir evi temizlemek, bir mesajı yanıtlamak, yarım kalan bir kitabı bitirmek… Hepsinde aynı mekanizma çalışır.

Başladığın şey bittiğinde zihin “tamam” der. Belirsizlik ortadan kalkar. Kontrol hissi geri gelir. İnsan bu yüzden huzur bulur. Çünkü zihnin en sevmediği şey yarım kalmışlıktır.

Ama hayat çoğu zaman böyle ilerlemez. Yarım kalan konuşmalar vardır. Söylenmeyen sözler, ertelenen kararlar, başlanıp bırakılan işler…

Bunlar ortadan kaybolmaz. Aksine, sürekli arkada çalışır.

Hayatta tamamladığınız şeylerden çok, yarım bıraktıklarımız daha çok aklımıza gelir.

Bir maili cevaplamadığında gün boyu aklında kalması gibi. Birine söylemek isteyip söyleyemediğin bir cümlenin günlerce zihnini meşgul etmesi gibi. Ya da “yarın başlarım” dediğin bir işin haftalarca seni içten içe rahatsız etmesi gibi.

Örneğin bazen gün içinde dilinize bir şarkı dolandığı oluyor mu? Şarkının bir kısmını mırıldanıyorsunuz, sonra duruyorsunuz. Ancak o şarkı bir türlü peşinizi bırakmıyor. Hiç durmadan şarkıyı tekrar tekrar........

© Sözcü