70 yaşıma bastığımda bir koltuğa oturdum, yaşadığım hayata baktım ve düşündüm:

“Demek buraya kadarmış… Son düzlük yaklaştı.”

Bir zamanlar bütün kalbimle inandığım pek çok şeyin aslında birer yanılsama olduğunu.

Çocuklar mı? Onların kendi hayatı var.

Sağlık mı? Delik bir kovadan akan su gibi, sandığından hızlı tükeniyor.

Emeklilik mi? Haberlerde geçen rakamlar ve gürültülü vaatlerden ibaret.

Yaşlılık acımaz. En çok can yakan yerden vurur: umut.

Ve ben de kendi sonuçlarımı çıkardım acı, gerçek ama insanı ayakta tutan sonuçlar.

Çocuklar yalnızlıktan kurtarmaz.

Hayat boyu şöyle düşünürüz:

“Çocuklar büyüyünce yaşlılığım güzel geçecek. Yanımda olacaklar, destek olacaklar.”

Kulağa hoş geliyor. Ama gerçek farklı.

Çocukların kendi dertleri var: iş, borç, kendi ailesi, kendi çocukları…

Ve sen, bir telefon bekler gibi beklersin.

Sanki bayram gelecekmiş gibi…

Telefon haftalarca susar.

Sonra bir gün kısa bir mesaj gelir:

“Merhaba, her şey yolunda mı var mı bir yaramazlık”

Ekrana bakarsın… iyi olduklarına sevinirsin.

Ama........

© Sözcü