Bazen dünya, tam baktığımız yerde hafifçe eğilir.
Hiçbir ses duyulmaz, hiçbir hareket görünmez; ama gerçek, ince bir çizgiden kırılır sanki. Işık başka bir yöne akar, zaman biraz bükülür, duyguların kapısı aralanır. İşte fotoğraf, tam o belirsiz aralıkta doğar: gözle kalp arasındaki köprünün sessiz taşlarında.

Bir görüntü hiçbir zaman sadece “görüntü” değildir hocam…
Bir bakış, bir gölge, bir sesin susuşu… Hepsi içimizde çok daha eski bir yere temas eder. Objektifin önünde duran gerçek ile içimizde duran hakikat nadiren çakışır. Fotoğraf, bu iki dünyanın birbirine sürttüğü yerde ortaya çıkan kıvılcımın adıdır.

Gerçek kırılır; ama o kırılma, dışarıdaki dünyayı değil, bizim iç dünyamızı görünür kılar aslında.
Bir yüzün durağanlığında kendi geçmişini görür insan.
Bir çocuğun bakışında yarım kalmış bir çocukluğu.
Bir gölgede........

© Sonsöz