Bayram sabahı şehir uyanır. Kapılar çalınır, çocuklar koşar, sofralar kurulur. Şekerlerin tadı, kahkahaların sesi, yeni kıyafetlerin heyecanı karışır havaya. Her şey olması gerektiği gibidir. Ama bu ülkenin bir köşesinde o sabah hep eksik başlar. Çünkü bayram herkes için aynı gelmez.

Bayram günlerinde bir yol vardır. Kalabalık değildir ama en ağır adımlar o yoldadır. Elde hediyeler değil, çiçekler taşınır. Bir kapıya değil, toprağa gidilir. Bir “hoş geldin” yerine sessiz bir “unutmadık” bırakılır. Şehitlikte bayram bambaşkadır. Rüzgar bile daha yavaş eser orada; sanki her şey bir hatırayı incitmemek için kendini tutar. Yan yana uzanan mezar taşları susar ama en çok onlar anlatır. Bir isim okunur, bir tarih hatırlanır, bir hayat bir anlığına yeniden yaşanır. Ve insan o an anlar bazı yokluklar geçmez, sadece taşınır.

Bayram sofraları kurulur ama bazı sandalyeler hep boş kalır. Kimse o yeri doldurmaya çalışmaz, çünkü herkes bilir ki orası birine değil bir hatıraya aittir. Bir çay bardağı eksiktir o sofrada, bir ses hiç duyulmaz. Ve en çok da söylenemeyenler büyür insanın içinde. “Vatan sağ olsun” denir; bu toprakların en ağır cümlesi.........

© Sonsöz