Bu haftaki köşe yazımda, son zamanlarda çarşıda, pazarda, dükkân önlerinde en çok hissedilen ama en az duyulan acıyı konuşmak istedim. Çünkü mesele bir ürünün rafta durup durmaması değil. Mesele, insanın o rafa uzanacak gücünün kalmaması. Mesele, esnafın sabah dükkânını açarken içinden geçen “Bugün nasıl dönecek?” sorusuna artık cevap bulamaması.

Resmî kayıtlara göre ticaret siciline yansıyan kapanan işletme sayısı 2024 yılında 50.342’ye çıktı. 2025’te bu sayı daha da yükselerek 50.832 oldu. 2026’nın ilk üç ayında ise geçen yılın aynı dönemindeki 10.595 kapanış baz alındığında sayı yaklaşık 10.593 seviyesinde seyrediyor. Yani daha yılın başında bile insanın içini daraltan bir tablo var ortada.

Bu rakamları kuru bir sayı gibi okuyup geçmek kolay. Ama her kapanan işletmenin arkasında bir aile, bir borç defteri, ertelenmiş bir umut, susarak taşınan bir yorgunluk var. Kepenk kapanınca sadece bir dükkân kapanmıyor. İçerideki yıllar, emek, alışkanlık, çevre, güven ve insanın kendi ayakları üzerinde durma duygusu da yara alıyor.

Bugün esnafın yaşadığı sıkıntıyı sadece “işler durgun” diye anlatmak bence eksik kalır. Çünkü işler sadece........

© Sonsöz