Yas gerçekten gerekli mi?

Yoksa toplumun bize öğrettiği bir refleks mi?

Birini kaybettiğimizde ya da bir şey bittiğinde otomatik olarak “yas süreci” denilen bir koridora giriyoruz. Sanki başka seçeneğimiz yokmuş gibi. Ağlamazsak ayıp, çabuk toparlanırsak vefasız, uzun sürerse zayıf sayılıyoruz. Peki kimin takvimine göre yas tutuyoruz?

Acı çekmek iyileştirir mi gerçekten?

Yoksa sadece acı çektiğimizi kanıtlamış mı oluruz?

Psikolojide yasın evrelerinden söz edilir. İnkar, öfke, kabullenme… Ama hayat gerçekten bu kadar düzenli mi? Bir sabah gayet iyi hissedip akşam darmadağın olmak hangi evreye denk geliyor? Ya da hiçbir şey hissetmemek?........

© Sonsöz