Eskiden insanların en çok yakındığı şey zamansızlıktı. Günün yirmi dört saate sığmadığını söyler, yapılacak işlerin çokluğundan dert yanardık. Bugün ise aynı yirmi dört saatin içinde bambaşka bir eksiklik hissediyoruz. Zamanımız var gibi görünüyor ama dikkatimizi bir yerde tutacak gücümüz giderek azalıyor.

Bir kitabın ilk sayfasını açıyoruz, telefon ekranı aydınlanıyor. Bir sohbetin tam ortasındayken bildirim sesi duyuluyor. Haber okurken başka bir başlığa, oradan bir videoya, birkaç saniye sonra bambaşka bir konuya geçiyoruz. Gün bitiyor ama zihnimiz hiçbir yere tam olarak uğramamış oluyor.

Belki de çağımızın en büyük yoksulluğu para değil, dikkat yoksulluğu.

Çünkü dikkat, insanın hayata gerçekten dokunmasını........

© Sonsöz