Bu memlekette “önemli” denince akla hep aynı tipler gelir: Makam odasında koltuğu büyük, kapısı ağır, sesi tok olanlar… Oysa hayat bize sessiz bir gerçeği fısıldar: Asıl önemli olanlar, önemli adamların etrafında sessizce duranlardır. Bakınız, makam şoförü… Direksiyon başında bir nevi kara kutudur. Ne konuşmalar dinlemiştir o direksiyon, ne sinirler, ne küfürler, ne umutlar… Arka koltukta ülke kurtarılır, şirket batırılır, ortak satılır, dost harcanır. Şoför öndedir, gözleri yoldadır ama kulakları tarihin içindedir. Bir gün susar, bin gün bilir. Şoförlük mesleği aslında bir tür sosyoloji yüksek lisansıdır. Kimin siniri trafikte bozulur, kimin vicdanı kırmızı ışıkta durur, kim arka koltukta ahkâm keserken önde hayatı kaçırır…

Hepsini bilir. Sorarsan “Benim işim direksiyon abi” der. Ama o direksiyon, nice kaderi çevirmiştir. Bar Tezgâhının Arkasındaki Filozof Bir de barmenler vardır. Onlar sadece içki vermez, dert dağıtır. Kadeh dolarken, hayat boşalır. “Abi bir viski koy…” Cümlenin devamı mutlaka gelir: “Zaten hayat da…” Barmen, müşterinin yüzüne bakar, hangi içkinin hangi yaraya iyi geleceğini bilir. Kim sarhoş olunca susar, kim ayılınca konuşur, kim ikinci kadehte eski sevgiliyi arar… Hepsi kayıt altındadır, ama arşiv asla açılmaz.

Barmenler dinlemekten büyük keyif alır denir. Doğrudur. Çünkü insan en çok başkasının dağınık hayatını dinlerken kendi düzenli felaketine şükreder. Odacılar: Makamın Sessiz Genel Müdürü Gelelim odacılara… Ah o odacılar… Makamın anahtarı onlardadır, ama kimse fark etmez. Kim ne zaman sinirli, kim kahveyi şekerli içerse yumuşar,kim çay soğuk gelirse ortalığı ayağa kaldırır… Hepsi bilinir. Odacı, makama girerken kapıyı açar ama asıl kapıyı kapatmayı bilir. Ne duyduysa içeride kalır. Ama bir bakmışsın, işler onun istediği gibi yürür.Çünkü bilgi güçtür,sessizlik ise nükleer silahtır. Bir genel müdür değişir, bir vekil gider,bir iş adamı düşer…........

© Sonsöz