İyi ebeveynliğin sınıf göstergesi biçiminde performans sergileme meselesine dönüşmesiyle birlikte pedagoji algısı usul usul yön değiştirdi. Çocuğun dünyayı keşfettiği bir alan olmaktan çıkıp, dünyanın çocuğa hangi çerçeveden gösterileceğinin titizlikle ayarlandığı bir alana dönüştü.

Meslek profesyonellerine göre iyi ebeveynlikteki aşırı hassasiyetin kaynağında güvencesizlik vardı. Ekonomik dalgalanma, mesleklerin prestij kaybı, iş güvencesinin azalması, yüksek rekabet ortamı gibi gerekçeler. Kusursuz anne baba olma kaygısı da aslında gelecek kaygısını estetize etme çabasıydı. Bu bakış çocuğu bir varoluş projesi biçiminde değerlendirdi. Çocuk, ailenin devamı değil, aile kimliğinin taşıyıcısı hâline geldi.

Çocuk yetiştirme projesinde temel hedef, travmasız çocukluktu. Çocuğun özgüvenli büyümesi, yaratıcı ve eleştirel düşünme becerisini üst düzeyde kazanması, sanatsal yeteneğinin desteklenip geliştirilmesi… Akademik, sanatsal ve sportif alanlarda başarılar. Bunlar için harcanan çaba, beraberinde kurs enflasyonunu, sürekli takip edilen gelişim çizelgelerini, kısacası performans takibini gerektiriyordu. Çocuğu doğal bir özne olmaktan soyutlama hareketiydi bu. İyi ebeveynlik nitelikli kitap seçimiyle, gerektiğinde kitabı sansürlemeyle, neredeyse her konuda değer kategorileri üretmekle, ekran süresi disipliniyle, kültürel etkinlik katılımıyla ölçülüyor, ebeveynlik özel bir alan olmaktan çıkıp yarı-kamusal bir vitrini temsil ediyordu.

Pedagojik hassasiyetle ivmelenen aşırı koruyucu tutum, çocuğa doğru ortamı sağlama ve psikolojik açıdan güvenlik........

© soL