7 Ekim 2023’ten bu yana Ortadoğu’da yaşanan çatışmalar ve savaşlar bölgeyi köklü biçimde yeniden şekillendirdi. Bu sürecin kaybedenlerinin sayısı bir hayli fazla. Devletler sarsıldı, rejimler çöktü, toplumsal yapılar derin yaralar aldı; ekonomik ve insani maliyetler ölçülemeyecek boyutlara ulaştı.

Fakat her büyük altüst oluş gibi bu kaos da bazı aktörlere yeni imkânlar sundu. Bugün geriye dönüp bakıldığında, bu dönemden stratejik anlamda en belirgin biçimde güçlenerek çıkan iki devlet öne çıkıyor: Türkiye ve İsrail.

Türkiye’nin kazancı öncelikle Suriye sahasında netleşti.

Esad rejiminin Aralık 2024’te beklenmedik bir hızla çökmesi, Ankara’nın yıllardır sürdürdüğü Suriye politikasının önündeki en büyük engeli ortadan kaldırdı. Türkiye’nin uzun yıllar desteklediği muhalif güçlerin Şam’a girmesi ve yeni yönetimin oluşmasıyla Ankara, Suriye’nin geleceğinin şekillenmesindeki ana aktörlerden biri haline geldi.

Bu değişim yalnızca askerî ya da jeopolitik bir kazanımdan ibaret değil. Türkiye’ye daha geniş bir bölgesel denklemi yeniden kurma fırsatı da verdi.

Bunun en önemli ayaklarından biri Kürt meselesi.

Ankara, Suriye ve Irak Kürtleriyle ilişkilerini yalnızca güvenlik eksenli bir mesele olmaktan çıkarıp daha geniş bir stratejik çerçeveye taşımaya çalışıyor. İçeride yürütülen çözüm süreciyle paralel ilerleyen bu yaklaşım, Türkiye, Suriye ve Irak boyunca uzanan ve yıllardır Ankara açısından güvenlik riski üreten Kürt fay hattını tersine çevirme potansiyeli taşıyor.

Bu süreç güvenlik boyutunu aşarak hukuki, siyasi ve demokratik adımlarla tamamlanabilirse Türkiye açısından geçici bir jeopolitik avantajdan daha fazlasına dönüşebilir.

Böylece Türkiye, Suriye sınırındaki gelişmelere tepki veren bir güvenlik aktörü olmaktan çıkıp Suriye, Irak ve Kürt coğrafyasını da içine alan daha geniş bir bölgesel mimarinin kurucu aktörlerinden biri haline gelebilir.

7 Ekim sonrasının diğer kazananı ise İsrail.

Burada tablo daha çelişkili.

İsrail, Gazze........

© Serbestiyet