Çözüm süreci, Abdullah Öcalan’ın basına yansıyan son Şubat ayı açıklamalarında da net bir şekilde görüldüğü üzere, şu anda “Araf’ta asılı” bir konumda duruyor.

Bu asılı durumdan kurtulmak için iki temel yol öne çıkıyor: Ya iktidarın somut “yasal adımlar” atması gerekiyor, ya da başta DEM Parti olmak üzere muhalefetin, iktidarı adım atmaya zorlamak üzere süreci “toplumsallaştırması” şart.

Aksi takdirde, şiddet döneminin fiilen geride kalması olumlu bir gelişme olsa da, siyasal sorun çözülmeden kalacak ve gerilim başka biçimlerde birikecektir.

Öcalan’ın Şubat 2026’daki mesajlarında vurguladığı gibi, “negatif aşama” büyük ölçüde tek taraflı bir irade ve pratikle aşılmış durumda.

Silahlı mücadele stratejisine son verilmiş, PKK’nin feshi ve silah bırakma yönündeki kararlar hem resmen hem de fiilen hayata geçirilmiş. “Kürtsüz Türk, Türksüz Kürt olmaz” vurgusuyla Türk-Kürt birliğinin siyasal zeminde inşası çağrısı yapılmış; “pozitif aşamaya” yani demokratik siyaset, hukuk ve demokratik Cumhuriyet inşasına geçiş istenmiştir.

Ancak bu çağrıların pratikteki karşılığı hâlâ havada asılı duruyor. Birinci yılın sonunda silahlar susmuş, provokasyonların önüne geçilmiş ve Kürt tarafı yükümlülüklerini yerine getirmiş olsa da, barışın “ikinci kanadı” –yani devletin atacağı demokrasiye geçiş yasaları, anayasal........

© Serbestiyet