“Türkiye siyaseti yeniden şekillenirken sosyalist strateji” dosyasındaki diğer yazılara ulaşmak için tıklayınız.

Sendika.Org tarafından yapılan “Türkiye siyaseti yeniden şekillenirken sosyalist strateji” başlıklı tartışma çağrısı, yanıt buldu ve epey katkı geldi. “Devrimci alternatifi görünür kılma” gayesiyle başlatılan tartışma, elbette çok değerli ve gerekli. Ancak Mehmet Yeşiltepe’nin Şimdi tek “yumruk” olma zamanı yazısında vurguladığı gibi bu çaba ve çağrının karşılıksız kalma ihtimali, ne yazık ki zayıf değil. Kanımca bunun nedeni, genel geçer doğrulardan ve iyi niyet temennilerinden öteye geçen bir sorgulama ve zorlama içermemesinden kaynaklanıyor. Bu yüzden de –M. Ender Öndeş’in Başka bir yol yok mu? yazısında aktardığı benzetmeyle söylersek- bir kayanın yarısına kadar tırmanmış bir dağcı gibi halimiz. Yukarıya tırmanacak gücümüz yok, ama aşağıya da inemiyoruz. Kalan bütün gücümüzü olduğumuz yerde tutunmaya harcıyoruz. Bu nedenle, döngüyü -kırmak için olmasa da- tartıştırmak için kimi “kışkırtıcı” değerlendirmeler yapmaya çalışacağım.

Bilindiği gibi Türkiye devrimci hareketinin tarihi, -başka niteliklerinin yanında- bölünerek çoğalmanın (toplam kitledeki değil, örgüt/hareket/parti sayısındaki artıştı kast ediyorum) tarihidir. Ancak 12 Eylül’deki yenilgi, birçok sol grubun “sosyalistlerin birliği” seçeneğine öncelik vermesine yol açtı. Tarihsel olarak çatışmalı süreçler yaşamış sosyalist gruplar bile, bir araya gelerek mevcut yenilginin aşılabileceğine kani oldular. Ancak bu proje(ler), başarıya ulaşamadı. 12 Eylül’deki (ve sonrasındaki her) yenilgi, -sadece- örgütsel bir yenilgi olmadığından, birden fazla sosyalist örgütün bir araya gelerek suni şekilde büyümeye çalışması, “kartopu” etkisi yaratmadığı gibi bu oluşumları politik çekim merkezi haline de getirmedi.

Benzer bir eğilim, 19 Mart sonrasında da dillendirilmeye başlandı. Birçok sol grup, “birlik” mesajı verirken, bunu da -haklı olarak- AKP’nin son........

© sendika.org