Güneşin ve soğuğun altında direnen emekçilere bin selam olsun…

Sendikaların krize girdiği ve bir türlü tedaviyi kabul etmediği böylesi bir süreçte Ankara’da Bağımsız-Maden-İş mücadele örgütü öncülüğünde direniş mücadelesi sadece en dar anlamıyla holdingle işçileri (iki taraf arasında kavga olarak kalmadı) harekete geçirmedi. Emeğin dinamik takipçileri başta olmak üzere bürokrasiden siyasi partilere kadar toplumun tüm kesiminin kafasını zorunlu olarak egemenlerin gündeminden çevirip emeğin gündemine yani kutup yıldızına bakmasını sağladı.

Diğer taraftan ise direniş, derin yoksulluk içinde gündelik hayatını sürdürmek zorunda kalan milyonlarca emekçinin gönlüne su serperken zihinlerde ise mücadele tarzının ve nasıl olması gerektiğini bir kez daha gösterdi. Elbette bu direniş diğer tüm direnişler gibi öğretici ve yol gösterici olduğu kadar politik olarak ilerletilmeye de ihtiyaç duyacaktır. Direnişin öncüleri de zaten kimi açıklamalarında bu ihtiyacı dile getirmişlerdir. Fakat direnişin başardığı önemli hususlardan birinin hemen altını çizelim. Bürokratik temsiliyetle sınırlı, emekçiyi üye formundan ibaret gören, yasalara ve salonlara hapsolmuş, etkisiz basın açıklamaları ve bürokratik görüşme ziyaretleri gibi sendikaların üzerine çökmüş hantallığı ve onun yarattığı konfor alanını teşhir etmekle kalmayıp bu yoldan yürümenin çözümsüzlüğünü/çürümüşlüğünü bir kez daha göstermiş oldu. Ama bir şeyi daha açığa çıkardı. Sarı sendikalara üye olan emekçilerin üye oldukları sendikalarla iradi bir bağla değil, devlet-sermaye-sarı sendika eliyle örgütlenmiş zorunlu bir bağla bağlı olduğunu. Ancak doğru bir sendikal hat örgütlendiğinde sermaye-devlet-sarı sendika bağı pamuk ipliğidir!

Şunu söylememiz kaçınılmazdır. Bağımsız Maden-İş’in ve öncesinde Migros işçilerinin ve diğer direnişlerin açtığı ve işçinin öznesi olduğu bu yolun altında “temsiliyet sendikacılığı” tarafından yürütülecek her bir mücadele karikatürize olmaya mahkumdur. Elbette işçilerin öznesi olduğu........

© sendika.org