Çocuklarda dikkat çekme amaçlı olumsuz davranışlar, çoğu zaman yanlış anlaşılır. Dışarıdan bakıldığında “şımarıklık”, “inat” ya da “saygısızlık” gibi yorumlanan birçok davranışın temelinde aslında çok basit bir ihtiyaç vardır: görülmek ve fark edilmek. Özellikle erken çocukluk döneminde ebeveyn ilgisi, çocuğun dünyasındaki en güçlü motivasyon kaynağıdır. Çocuk için ilgi, yalnızca sevgi göstergesi değil aynı zamanda varlığının onaylanmasıdır. Davranışın nasıl sürdüğünü anlamak için davranışın öncesine ve sonrasına bakmak gerekir. Davranış psikolojisinin önemli isimlerinden B. F. Skinner’ın ortaya koyduğu edimsel koşullanma yaklaşımına göre bir davranış, ardından gelen sonuç tarafından pekiştiriliyorsa tekrar etme olasılığı artar. Burada kritik nokta şudur: Çocuk açısından ilginin olumlu ya da olumsuz olması fark etmez. Kızmak, uzun uzun anlatmak, azarlamak, sürekli “yapma” demek ya da dramatik bir şekilde müdahale etmek de sosyal ilgidir. Eğer çocuk bir davranışın ardından yoğun bir ebeveyn tepkisi alıyorsa, bu tepki davranışı istemeden besleyebilir. Bu nedenle bazı durumlarda sorunun kaynağı davranışın kendisi değil, davranışın ardından gelen tepkidir. Örneğin ailece televizyon........

© Samsun Gazetesi