Köyün adı Karasaz’dı. Adı gibi toprağı koyu renkli, bataklığı bol, insanı sabırlıydı. Yağmur, bir haftadır ara vermeden yağıyordu. Tarlalar suya doymuş, dere taşmış, yollar çamurdan yürünmez olmuştu. Ama köylüler şikâyet etmiyordu. Çünkü bu yağmur, geçen yıl kuraklıkla kavrulan topraklara can demekti.

Mehmet dede, sabah erkenden uyanıp kapısının önüne çıktı. Elinde bastonu, üstünde eski ama sağlam bir palto… Gözlerini gökyüzüne kaldırdı. Bulutlar dağılmaya başlamıştı. Güneş, utangaç bir çocuk gibi........

© Samsun Gazete Arena