Bazı hayatlar yaşanır ama anlatılmadıkları için sanki hiç yaşanmamış sayılır. ‘Train Dreams’ filmi bu sessizliği anlatır.

Bireyin asıl trajedisi hiç yaşamamak değil, unutulmaktır. Gururlu bir mühendis için de en büyük acı budur. Ömrünü verdiği bir demiryolu hattının paslanıp çürümesini izlemek ve kimsenin artık onu hatırlamaması. Hezekiah Musonda, Zambiya–Tanzanya demiryolu hattına stajyer olarak başladığında trenler doluydu. Hat, yılda bir milyon tondan fazla bakır ve yük taşıyordu.Yolcu da vardı, hayat da. Bugün ise yük taşımacılığı neredeyse durmuş durumda. Güzergâhın bir kısmında az sayıda tren yalnızca yolcu taşıyor. Bu demiryolu hattı Orta Afrika’daki büyük kalkınma hayallerinin neden yarım kaldığının sessiz bir sembolü haline dönüştü.

Tazara hattı, Zambiya’nın bakır madenleri bölgesinden Tanzanya’nın Hint Okyanusu kıyısındaki Dar es Salaam Limanına uzanır. 1976’da açılan bu hat toplam 1.860 kilometredir. Zambiya, 1964’te İngiliz sömürge yönetiminden kurtulduğunda hızla siyasi ve ekonomik bağımsızlığını kurmak istiyordu. Bakır en büyük gelir kaynağıydı. Ancak 1970’lerde Zambiya, ihracat için Rodezya (bugünkü Zimbabve) ve Güney Afrika üzerinden geçmek zorundaydı. Her ikisi de beyaz azınlık rejimleriyle yönetiliyordu ve bu durum ülke için ciddi bir kırılganlık yaratıyordu.

Zambiya’nın ilk cumhurbaşkanı Kenneth Kaunda ile Tanzanya lideri Julius Nyerere bu tablo karşısında ortak bir vizyon........

© Şalom