Kâinatın Gayesi: Hamd Ve Hakikat-İ Muhammediye
Kızıl Îcâz Dersleri–5’e Bir Okuyucu Katkısının Açtığı Pencere
Kızıl Îcâz Dersleri’nin beşinci dersine gelen kıymetli bir okuyucu yorumu, üzerinde biraz daha durulmayı hak eden geniş bir hakikate işaret ediyor:
(Erdem Akça: “Kâinat, ‘hamd’ hakikati için kurulmuştur. İllet-i gâiye-i kâinat, hamd ve Hakikat-i Muhammediye’dir (SAV)”)
Bu veciz tespit önümüze şu mühim suali çıkarıyor:
Kâinat niçin yaratılmıştır? Hamd ile Hakikat-i Muhammediye arasında nasıl bir münasebet vardır?
KÂİNATIN NETİCESİ: HAMD, ŞÜKÜR VE UBUDİYET
Risale-i Nur’un kâinata bakışı, varlığı başıboş ve gayesiz bir maddeler yığını olarak görmez. Kâinat, Esmâ-i Hüsnâ’nın tecellilerini gösteren büyük bir kitap, muhteşem bir saray ve Rabbânî bir sergidir.
Her mahlûk kendisine mahsus diliyle Hâlık’ını tanıtır. Güzelliğiyle Cemîl ismine, rızkıyla Rezzâk ismine, şefkatiyle Rahîm ismine, hikmetiyle Hakîm ismine işaret eder.
Fakat bütün bu tecellilerin karşısında bir mukabele gerekir: Nimete karşı şükür, kemâle karşı takdir, cemâle karşı muhabbet, rububiyete karşı ubudiyet; bütün bunları kuşatan bir sena olarak da hamd ortaya çıkar.
Nitekim Risale-i Nur, “şükür ve ibadet ve hamd ve muhabbet”i kâinatın gayeleri arasında zikreder; başka bir yerde de, “Netice-i hilkat-i âlemin en mühimi şükürdür” hakikatini nazara verir.
Demek kâinat yalnızca var olmak için yaratılmamıştır. Kendi Yaratıcısını bildirmek, tanıttırmak ve O’nun kemâl ve cemâline karşı şuur sahibi kulların hamd, şükür ve ubudiyetine vesile olmak gibi yüksek neticeleri vardır.
ŞÜKÜRDEN HAMDE
Şükürde nimet daha görünür durumdadır. İnsan kendisine verilen ihsanı görür, Mün‘im’ini tanır ve teşekkür eder.
Hamd ise daha geniştir. Kul yalnızca kendisine........
