“Yani vefa, gavr‑ı in'idama çekildi; tufan‑ı gadir feverana başladı. Kavl ve amel ortasında uzun bir mesafe açıldı.” (Muhâkemat/79)

Bazen günlerce, haftalarca bir kelime yankılanır âlemimizde. O kelimenin avlusunda dolaşa dolaşa kapısından içeri girmek isteriz. Belki o bekleyişlerimiz, oradaki acziyetimiz ve kıvranışlarımız, rahmeti celbederse o bâb-ı kelam bize biraz aralanabilir.

İşte bu kez ‘vefa imandandır’ mealindeki hadis-i şeriften yola çıkarak ‘vefa’ kelimesini âlemimize mihman edelim. Ta ki bu bekleyişler, bu mihmandarlıklar duamız olsun, vefa çeşmelerinden nasiplenmek bizlere de müyesser olsun inşallah.

Acep nicedir/neyedir bu vefa, nazmedilmiş iman ile aynı kelamda?

Evvela Vâfi olan Rabbimize vefakârlık ile başlıyor bu mana yolculuğu. Diğer bütün vefalar o aşktan filizlenip gülümsüyor. Ve elbet bütün hayatı, bütün davası muazzam vefa nakışlarıyla lebaleb dolu olan Resul-i Ekrem Aleyhisselatuvesselam’a vefa...

Elest Bezmi’ndeki bela ahdimize vefa...

Yerin, göğün, dağların hamledemediği emanetlerimize; kendi varoluş hakikatimize vefa...

Ey kâri! Vefa, insanın nefs kafesinden kurtulup da kalp diyarında kanatlanması değil de nedir?

Ene’yi sû-i istimal etmemek, bir tevhid mizanı olarak işlettirmek vefa değil de nedir?

İlim, marifet, ibadet, ubudiyet, muhabbet vadilerinde bazen yara bere içinde de olsan yürümeye gayret etmek, vefa değil de nedir?

Tevbe tevbe Rabbine koşmak, vefasızlıktan halas olmayı dilemek değil de nedir? Zira "Tevbe, cefa elbisesini çıkarmak, vefa sergisini yaymaktır" der İhya’da İmam Gazzali.

Sonra perde perde genişleyen vefa dairelerine bakalım kıymetli kâri. Rabbine bitamamiha vefakâr olanın bütün mahlukata vefası daha........

© Risale Haber