Son yıllarda dünyanın farklı bölgelerinde yaşanan okul saldırıları, yalnızca güvenlik meselesi olarak ele alınamayacak kadar derin bir toplumsal soruna işaret etmektedir. Amerika Birleşik Devletleri’nde uzun süredir görülen okul saldırıları, artık başka ülkelerde de endişe verici biçimde görünür hâle gelmektedir. Türkiye’de 14 ve 15 Nisan 2026 tarihlerinde Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta yaşanan okul saldırıları da bu tartışmayı yeniden gündeme taşımıştır. Bu olaylar yalnızca “bir bireyin suçu” olarak değerlendirilmemeli; aynı zamanda toplumun norm üretme kapasitesi, otorite anlayışı, aile yapısı, ahlak düzeni ve gençliğin yönsüzleşmesi bakımından da okunmalıdır.

Bu noktada sorulması gereken temel soru şudur: Normal nedir?

Çünkü bir toplum, neyin doğru, neyin yanlış, neyin meşru, neyin sapma olduğunu tayin edemediği anda yalnızca fikrî bir belirsizlik yaşamaz; aynı zamanda ahlaki ve hukuki çözülme sürecine de girer. Şiddet, istismar, bağımlılık, cinsel düzensizlik, aile çözülmesi ve otorite kaybı gibi görüngüler çoğu zaman birbirinden bağımsız değildir. Bunların tamamı, toplumun ortak norm zeminindeki aşınmanın farklı belirtileri olarak okunabilir.

Sosyal bilimlerde normlar, bir toplumda hangi davranışların kabul edilir, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen ortak beklentiler bütünü olarak tanımlanır. Bu tespit önemlidir; çünkü mesele yalnızca silaha erişim değil, şiddeti mümkün ve düşünülebilir kılan zihinsel ve kültürel iklimdir.

Modern toplumların önemli bir bölümü, uzun zamandır “özgürleşme” adına geleneksel sınırları gevşetmekte ve bireysel tercihi en yüksek ilke olarak sunmaktadır. Böyle bir düzende, “Benim hayatım, benim doğrum” söylemi, giderek ortak ahlak fikrinin yerini almaktadır. Oysa bireyin sınırsız tercih hakkı, toplumsal düzenin kendiliğinden korunacağı anlamına........

© Pusula Gazetesi