Sevginin kaynağı nerededir? İnsan mı üretir sevgiyi, yoksa sevgi insana yukarıdan mı gelir? Bu sorunun cevabı, sevginin mahiyetini belirler. Eğer sevgi yalnızca insanın biyolojik, psikolojik ya da toplumsal bir üretimi ise, o zaman sevgi şartlara bağlıdır, değişkendir ve çıkarla kolayca karışır. Fakat sevgi ilahî bir kaynaktan besleniyorsa, o zaman sevgi yalnız bir duygu değil; bir istikamet, bir değer ve bir ölçü hâline gelir.

Kur’ân’da defalarca “innallâhe yuhibbu…” ifadesi geçer: Allah sabredenleri sever, adaletli davrananları sever, ihsan edenleri sever, tevbe edenleri sever, temizlenenleri sever. Aynı şekilde Allah’ın sevmediği tutum ve karakter tipleri de zikredilir: Zulmedenleri sevmez, kibirlenenleri sevmez, bozguncuları sevmez, haddi aşanları sevmez. Bu ifadeler, ilahî sevginin keyfî değil; ahlâkî ve ontolojik bir temele dayandığını gösterir. Allah’ın sevgisi rastgele bir tercih değil; O’nun hikmetine ve adaletine bağlı bir tecellidir.

Bu durum sevginin ilahî kaynağını açıkça ortaya koyar. Sevgi, insanın hevasına göre şekillenen bir haz değil; Allah’ın rızasına göre şekillenen bir kıymettir. Allah adil insanı sever; çünkü adalet O’nun isimlerinden biridir. Sabırlıyı sever; çünkü sabır O’nun muradına teslimiyetin ifadesidir. Muhlisi sever; çünkü ihlâs şirkten arınmış bir yöneliştir. Demek ki insanın sevilen hâlleri, ilahî isimlerin yeryüzündeki yansımalarıdır.

Allah’ın kula olan sevgisinin alâmeti, kulun hâllerini Allah’ın idare etmesidir. Bu çok derin bir ifadedir. Allah bir kulunu sevdiğinde, onun kalbine........

© Pusula Gazetesi