-Ahret’in arka kapısı yok!

Sûrenin son kısmında “ceza günü” vurgusunun tekrarlanması, insanın hafife aldığı gerçeği büyütür: O gün, sıradan bir gün değildir. O gün, bildiğimiz bütün sosyal dengelerin çöktüğü, ilişki ağlarının işe yaramadığı, statülerin ve unvanların anlamsızlaştığı bir gündür. Modern toplumun en büyük putlarından biri “sosyal güç”tür; bağlantı, torpil, network, çevre, itibar, görünürlük… İnsan çoğu zaman adaleti bile bu ağlarla aşındırır. İnfitâr Sûresi ise son sözü söyler: O gün hiç kimse başka birine bir şeyle sahip olamaz; kimsenin kimseye fayda verme yetkisi yoktur; emir yalnız Allah’ındır. Bu, hem korkutucu hem de adalet bakımından çok ferahlatıcı bir gerçektir. Korkutucudur; çünkü hiçbir aracıya güvenemezsin. Ferahlatıcıdır; çünkü hiçbir zalim de orada “arka kapı” bulamaz. Kimse kimsenin hakkını yiyip de sonsuza kadar kaçamaz.

Bu noktada sûrenin modern insana verdiği mesaj berraklaşır. Modern insan çoğu zaman anlam kaybı yaşar; hayat, tüketim ve hız içinde sıradanlaşır; insan, içindeki boşluğu daha çok meşguliyetle doldurmaya çalışır. İnfitâr Sûresi, meşguliyetin gürültüsünü keser ve insanı sorumlulukla yüzleştirerek anlamı yeniden kurar. Modern insan bazen kibirle şişer; her şeyi akıl ve teknolojiyle çözeceğini sanır; “ben merkezli” bir evrende yaşar. İnfitâr, insanı yaratılış gerçeğiyle yerine oturtur; aklı nimete çevirir ama aklı ilah yapmaz. Modern insan bazen ahlâkî gevşemeyle sürüklenir;........

© Pusula Gazetesi