‘Özlem duymak’ bizim belki de en insanî yanımız…

Çocukken bir an önce büyümek isterdik mesela. Çarçabuk hayata atılmayı dilerdik.

Bilmezdik yıllanmış hayatların yoğun muhtevasını; dolayısıyla bizimkine özlemek bile denemezdi belki ama yine de özlerdik işte büyümeyi. Özlediğimizi zannederdik ya da...

Tıpkı şimdi de çocukların bir an önce büyüyüp yarına erişmek istiyor oluşu gibi.

Sanki bütün kurallardan, masum kısıtlamalardan, ayağımıza bizi en çok sevenlerce takılmış “Çocuksun, bu yaşta bunu yapamazsın!” prangasından yaşımız ilerledikçe kurtulacakmışız gibi.

Öyle olmadığını, çabuk öğrendik ama!

‘Özlem duymak’ bizim en çocuksu yanımız…

Çocukken büyümeyi nasıl iştahla istiyor idiysek şimdi de hayatı çocukluğumuzdaki gibi algılayabilmeyi, saf mutlulukları yeniden yaşayabilmeyi istiyoruz. Hem de kabuk bağlamaz derin bir yaranın canımızı yakışı gibi, içimiz acıya acıya istiyoruz........

© Pusula Gazetesi