Endüstriyel futbol, ruhunu futbolla ısıtanlar ile gerçekten spor olan futbolun arasına aşılmaz duvarlar örüyor.

Ben, o duvarın mağdurlarından biriyim.

Şifreler, şiddetli profesyonelleşme, işin gösteri (şov) tarafını öldüren atletik futbol, amatör futbolun ve alt yapı yatırımlarının neredeyse gözden çıkarılmış olması…

Daha bir sürü sebep sayabiliriz; ama son dönemde bunların hepsinden daha rahatsız edici bir durum öne çıkıyor:

‘Futbolcu elitizmi’ ve beraberinde futbol yıldızlarının taraftardan uzaklaşması…

Bunun kendi belleğimdeki en dramatik örneği Hatayspor maçı için Mersin’e gelen Beşiktaş’ın bir futbolcusunun maç boyu kendisine ‘… abi n’oolur bana el salla!’ diye yalvaran, sonunda sesi kısılan çocuğa bir kere dönüp bakmamasıydı.

Olay en çok üç metre önümde, Beşiktaş yedek kulübesinin bir sıra arkasında gerçekleşti…

Umarım o çocuk hâlâ Beşiktaş taraftarıdır!

Gerçi üç dört kez benzerini yaşadığımız halde ben ve oğlum hâlâ Beşiktaşlıyız…

Ama’sı şu: Side’de Kampta Beşiktaş’ın, Alanya’da River Plate maçı sonrası yine Beşiktaş’ın ve Mersin’de Hatay maçı sonrası Radisson otelindeki Beşiktaş’ın yaptığı hep aynıydı.

Soğuk, duyarsız, duygusuz…

Bakın ‘duygu diyorum’; eğer seyirciye böcek gibi bakan veya onları saldırıya hazır suikastçi gibi uzakta tutan sözde yıldız futbolcular, benim yaşımda olan ve benimki gibi........

© Pusula Gazetesi