Kıymetli okuyucular, bu yazıda borçlanmanın genel mahiyeti ile ilgili bilgiler “Borçlanma-1” başlığıyla verilecek bir sonraki hafta ise Osmanlı İmparatorluğu ve Türkiye’nin durumu “Borçlanma-2” başlığıyla rakamlar yardımıyla izah edilmeye çalışılacaktır.

Borç, devletin kendi geliri harcamalarına yetmediği zamanlarda ülke içinden veya ülke dışından aldığı kaynakları ifade etmektedir. Ülke içinden veya dışından olsun borç alınan değerin, ödeme zamanı geldiğinde ana para ve faizi ile birlikte geri ödenmesi gerekmektedir. İşte bu ana para ve faiz ile birlikte geri ödenme durumu, alınan borcun faydalı mı yoksa zararlı mı olduğu tartışmasını gündeme getirmektedir.

Borçlanma ülke içinden veya ülke dışı kaynaklardan yapılabilir. Ülke sınırları içerisinden yapılan borca “iç borç”, ülke dışından yapılan borca ise “dış borç” denir. İç borç ülkenin kendi sınırları içerisinden olduğu için alınan kaynak ister bankalar olsun, ister işletmeler olsun devletin sosyo-ekonomik bağımsızlığı için sorun teşkil etmez. Ancak, dış borçlanmada durum farklılaşabilmektedir. Alınan borç özelliğine göre ülkenin sosyo-ekonomik bağımsızlığını tehdit edebilmektedir. Çünkü bu tür borçlanmalarda borç veren ülke veya ülkelerin mutlaka bir “siyasi beklentisi” olmaktadır. Osmanlı İmparatorluğu döneminde iç borçlanmalarda da bu sorun olmuştur. Çünkü İmparatorluğa iç borç verenler maalesef dış ülkeler ile hep işbirliği içerisinde olmuşlardır.

Uluslararası borçlanmada, bir devletten diğer devlete verilen borçlara “iki yanlı” borç........

© Pusula Gazetesi