Bir zamanlar Erzurum’da akşam olunca evlerin ışıkları başka türlü yanardı.

Sobanın üstünde çay kaynar… Büyükler sohbet eder… Çocuklar sokakta oynar… Mahalle birbirini tanırdı.

İnsan yalnız değildi. Çünkü insanı ekranlar değil, çevresi büyütürdü.

Bugün ise aynı evlerde başka bir sessizlik var.

Aynı sofrada oturan insanlar, farklı ekranlara bakıyor.

Aynı odada bulunan aile bireyleri, başka dünyalarda yaşıyor.

Ve artık çocukları en çok etkileyen şey; anne-baba nasihati değil, algoritmalar.

Bugün sosyal medya platformları yalnızca video göstermiyor.

İnsanların neyi normal göreceğini, neyi arzulayacağını, neyi örnek alacağını da şekillendiriyor.

Çünkü algoritmalar, insanın en zayıf tarafını çok iyi biliyor:

Bir insan neye uzun bakarsa, zamanla ona dönüşmeye başlıyor.

Bugün gençlerin önüne sürekli aynı şeyler düşüyor:

Lüks hayatlar… Şöhret tutkusu… Kolay para… Gösteriş… Argo kültürü… Teşhir… Ve sürekli eğlenme fikri…

Bunlar tekrar edildikçe, normalleşiyor.

Eskiden Erzurum’un gençleri, dayanıklılığı öğrenirdi.

Kışa........

© Pusula Gazetesi