Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος

Πώς ξεπερνιέται μια αδικία στη ζωή; Ο Βλάσης Μάρας, ο οποίος βίωσε από πρώτο χέρι ένα τεράστιο σοκ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, έχει την απάντηση: Με το πείσμα, με τη σκληρή δουλειά, με την αφοσίωση στον στόχο. Μηνύματα που αφορούν τη ζωή γενικότερα.

Αυτά και άλλα πολλά σε μια εκ βαθέων συνέντευξη του Ελληνα Ολυμπιονίκη στην «Π».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΥΣ ΚΩΣΤΑ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΑΜΑΛΙΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Κ.Λ.: Καταρχάς, είναι αλήθεια ότι ξεκίνησες από κολυμβητής; Αλλά και ότι όταν γύρναγες σπίτι σου είχες πάντα σχισμένα ρούχα;

Εκεί που μεγάλωσα, στο Αιγάλεω, είχε κολυμβητήριο, οπότε το να γίνω κολυμβητής ήταν μία από τις πρώτες επιλογές των γονιών μου για να ξεκινήσω τον αθλητισμό. Στην πορεία με κέρδισε η ενόργανη γυμναστική, καθώς στο Αιγάλεω υπήρχε και τέτοιο γυμναστήριο. Σε ό,τι αφορά τα σχισμένα ρούχα, αυτή είναι μία άλλη ιστορία. Εγώ γενικά σαν παιδί όταν έβγαινα έξω δεν γύρναγα ποτέ σπίτι καθαρός. Ρόδες, κατακόρυφους, είχα καθαρίσει όλο το πεζοδρόμιο! Οπότε, ναι, είχα πολλή ενέργεια, την οποία έπρεπε κάποια στιγμή να τη διοχετεύσω κάπου και η ενόργανη γυμναστική αποδείχθηκε το ιδανικό μέρος.

Κ.Λ.: Δεν σου φώναζαν οι γονείς σου, φανταζόμαστε…

Ημουν πολύ ενεργητικό παιδί….

Α.Δ.: Η ιστορία λέει ότι ξεκίνησες σχετικά μεγάλος τον πρώτο σου αγώνα. Ενώ η συνηθισμένη διαδρομή ενός αθλητή είναι να ξεκινήσει γυμναστική μικρός.

Οχι, εγώ ξεκίνησα κανονικά. Μπήκα σχετικά νωρίς στο γυμναστήριο. Εχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, αλλά αυτό που θυμάμαι με σιγουριά είναι ότι από τη στιγμή που ξεκίνησα σε ένα τμήμα της ενόργανης γυμναστικής, κάτι είδαν σε μένα. Οπότε με πήραν και με έβαλαν κατευθείαν στο αγωνιστικό τμήμα.

Α.Δ.: Το οποίο σου άρεσε από την πρώτη στιγμή;

Εννοείται πως όχι! Φυσικά όχι!

Ξαφνικά χάνεις την ελευθερία σου. Εκεί που είσαι όλη μέρα έξω στη γειτονιά και παίζεις, ξαφνικά καλείσαι να περάσεις πολλές ώρες μέσα σε ένα γυμναστήριο. Αυτό σαν παιδί δεν σου αρέσει. Πέρασε αρκετός καιρός για να πω ότι ενόργανη γυμναστική μού αρέσει. Κι αυτή η ηλικία που συνειδητά επέλεξα να την ακολουθήσω και να αποφασίσω ότι, πλέον, κάνω μόνο αυτό, ήταν 13-14 ετών.

Α.Δ.: Ας πούμε ότι ήσουν λίγο πιο ώριμος τότε. Αλλά πόσα χρόνια έχουν μεσολαβήσει μέχρι τα 14 που αποφάσισες ότι αυτό είναι εκείνο που θέλεις να κάνεις;

Αν θεωρητικά πούμε ότι ξεκίνησα από την ηλικία των 5 ετών, όλα αυτά τα χρόνια έκανα κάτι το οποίο δεν γνώριζα για ποιο λόγο το κάνω. Απλά ήξερα ότι το κάνω καλά. Σε ηλικία 13-14 ετών με διάλεξαν να ανέβω στο κλιμάκιο της Εθνικής ομάδας. Και είπα τότε: «Βλάση, τα πράγματα τώρα σοβαρεύουν, οπότε πρέπει να το κάνεις σωστά αυτό!».

Α.Δ.: Κι από εκεί και μετά, έρχονται πολύ γρήγορα τα πρώτα σου μετάλλια;

Ναι, αν δεν κάνω λάθος, καθώς έχουν περάσει πολλά χρόνια κι έχω πάρει μέρος σε πάρα πολλούς αγώνες. Βέβαια θυμάμαι πάντα την πρώτη μου επιτυχία. Ηταν το Βαλκανικό πρωτάθλημα που είχε γίνει στη Θεσσαλονίκη το 1997. Ημουν 16 ετών τότε. Για ένα παιδί το οποίο δεν έχει βγει ξανά σε αγώνα στο εξωτερικό ή που δεν έχει ξαναπάρει μέρος σε διεθνή αγώνα, το να κερδίζει δύο χρυσά μετάλλια ήταν κάτι το οποίο έδειξε ότι κάτι γίνεται εδώ πέρα. Οπότε άρχισε να φαίνεται τι θα γίνει στη συνέχεια.

Α.Δ.: Θύμισέ μας λίγο την πορεία των μεταλλίων μέχρι τους Ολυμπιακούς της Αθήνας.

Ξεκίνησα με το Βαλκανικό πρωτάθλημα, στο οποίο κέρδισα δύο χρυσά μετάλλια, στο δίσκο και στο μονόζυγο. Σε ηλικία 17 ετών κατεβαίνουμε στον αγώνα του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Εφήβων κι εκεί κερδίζω το τρίτο μετάλλιο, την 3η θέση, στο σύνθετο ατομικό. Αυτό είναι κάτι τεράστιο για τη γυμναστική, για την Ελλάδα και για μένα. Οπότε, από εκεί και πέρα λες: «Το κάνω με όση δύναμη έχω και δεν έχω!». Δυο χρόνια μετά έρχεται το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Ανδρών. Ηταν ένας αγώνας που ήμουν πολύ κοντά στο να κερδίσω........

© Pelop