Κάθε εξουσία που παρατείνεται χωρίς να ακούει την κοινωνία αρχίζει να συγχέει το κράτος με το ανάκτορό της. Κάθε αυλή που ζει πίσω από βαριές κουρτίνες επικοινωνιακής αυτάρκειας πείθεται, για λίγο, πως ο θόρυβος των δρόμων είναι απλώς ο άνεμος. Ώσπου ο άνεμος γίνεται βοή, η βοή γίνεται αγανάκτηση και η αγανάκτηση γίνεται πολιτική κρίση, η οποία δεν χτυπά πια την πόρτα, αλλά την παραβιάζει.

Οι τελευταίες ημέρες της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη θυμίζουν όλο και περισσότερο τις τελευταίες ημέρες μιας αυλής που έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Μιας αυλής που εξακολουθεί να μιλά για επιτυχίες, ενώ η κοινωνία μετρά απώλειες. Που πανηγυρίζει για αριθμούς, ενώ οι πολίτες μετρούν ευρώ. Που διακηρύσσει την αριστεία, ενώ γύρω της πληθαίνουν τα ερωτήματα για τη λειτουργία των θεσμών, τη διαφάνεια και την πολιτική λογοδοσία. Μια αυλή που έμαθε να μιλά στον καθρέφτη της και ξέχασε πως ο λαός δεν κατοικεί εκεί μέσα.

Η αλαζονεία έχει γίνει κυβερνητική μέθοδος, σχεδόν θεσμός παράλληλος με τους επίσημους θεσμούς του κράτους. Κάθε ερώτηση αντιμετωπίζεται ως επίθεση. Κάθε αποκάλυψη βαφτίζεται συνωμοσία. Κάθε κοινωνική διαμαρτυρία παρουσιάζεται ως υπερβολή, υποκίνηση ή παρεξήγηση. Η εξουσία έπαψε προ πολλού να απαντά στους πολίτες. Απαιτεί πλέον από τους πολίτες........

© Pelop