Μια σοβαρή πρόταση για τη χρηματοδότηση των επιχειρήσεων οφείλει να απαντά καθαρά στις ενστάσεις για τον κίνδυνο, τη διαφάνεια, την εποπτεία και τη δυνατότητα εφαρμογής της.

Οι αναγνώστες της «Π» παρακολουθούν αυτή τη σειρά με προσοχή και εύλογο σκεπτικισμό. Στο προηγούμενο άρθρο παρουσίασα τον ΕΠΙΚΟΥΡΟ, ένα προτεινόμενο μοντέλο που θα μπορούσε να συνδέσει τις απαιτήσεις των επιχειρήσεων με νέα κεφάλαια και να μετατρέψει την αναμονή πληρωμών σε ρευστότητα. Παρουσίασα, επίσης, μια ευρύτερη αρχιτεκτονική: αξιακή αποτίμηση, νέους δρόμους κεφαλαίου και αξιοποίηση επαληθεύσιμων οικονομικών δεδομένων.

Τώρα έρχεται η ώρα των ενστάσεων. Θα ήταν εύκολο να τις προσπεράσω και να ολοκληρώσω τη σειρά με μια αισιόδοξη περιγραφή. Προτιμώ να τις διατυπώσω με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια και να απαντήσω σε καθεμία. Παράλληλα, οφείλω να αναγνωρίσω τα όρια της πρότασης.

Μια ιδέα που φοβάται τις δύσκολες ερωτήσεις αξίζει ελάχιστη εμπιστοσύνη.

Πρώτη ένσταση: Τι θα συμβεί αν οι αποταμιευτές χάσουν χρήματα;

Αυτή είναι η σοβαρότερη ένσταση και δικαίως προηγείται. Κάθε επένδυση σε επιχειρήσεις ενέχει κίνδυνο. Όποιος υπόσχεται εγγυημένες αποδόσεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον υπονομεύει εξαρχής την αξιοπιστία της πρότασής του. Το ουσιαστικό ερώτημα αφορά τη διαχείριση του κινδύνου. Η προτεινόμενη αρχιτεκτονική προβλέπει διαβάθμιση. Ο συντηρητικός αποταμιευτής θα μπορεί να επιλέγει ασφαλέστερα τμήματα, με προτεραιότητα αποπληρωμής και χαμηλότερη απόδοση. Οι πιο ριψοκίνδυνες επιλογές θα απευθύνονται σε επενδυτές που κατανοούν και αντέχουν μεγαλύτερες διακυμάνσεις.

Παράλληλα, η διασπορά περιορίζει την επίδραση μιας μεμονωμένης αποτυχίας. Ο επενδυτής τοποθετείται σε χαρτοφυλάκιο πολλών επιχειρήσεων και όχι σε μία μόνο εταιρεία.

Το ευρωπαϊκό πλαίσιο προσθέτει ουσιαστικές δικλίδες. Προβλέπει προειδοποιήσεις κινδύνου, έλεγχο γνώσεων, αξιολόγηση της δυνατότητας ανάληψης ζημιών και περίοδο υπαναχώρησης για τους μη ειδικευμένους επενδυτές. Η σύγκριση με την τραπεζική κατάθεση χρειάζεται, βέβαια, κοινό μέτρο. Η κατάθεση........

© Pelop