I tako sam se ponovo našao u situaciji da moram da objašnjavam zašto osuđujem protivzakoniti rat, koji su započele Sjedinjene Države i njihovi saveznici, protiv zemlje čijem se režimu odlučno protivim. To je nezahvalan zadatak, ali zapadni levičari to moraju činiti, ako ne želimo da damo legitimitet režimima kojima se suprotstavljamo, bilo u zemlji na koju bombe padaju ili na zapadu.

Godine 1999, posle kampanje koju sam vodio protiv režima Slobodana Miloševića, osudio sam NATO bombardovanje Jugoslavije. Godine 2003, posle dve decenije kampanje protiv Saddama Husseina, učestvovao sam u demonstracijama protiv invazije američke koalicije na Irak. Godine 2011, mada sam kritikovao režim Moamera Gadafija, usprotivio sam se bombardovanju pod vođstvom SAD-a, čime je Libija uništena kao država. Prošle godine, mada zgrožen nemilosrdnom vladavinom Bashara al-Assada, usprotivio sam se američko-izraelskim mahinacijama kojima je Sirija prepuštena bivšem operativcu Al Kaide. Danas, nakon što sam pozdravio pobunu „Žena, život, sloboda“ povodom smrti Mahse Amini u pritvoru, posle više godina borbe protiv teokratske Islamske Republike, ortačkog kapitalizma, brutalnosti prema ženama i manjinama, ispisujem redove koji slede da bih svom snagom osudio američko-izraelski plan za uništenje Irana.

To nije pozicija neutralnosti. To nije sedenje na dve stolice. To je dužnost zapadne levice. Kada glavna ulična banda iz našeg kraja započne ničim izazvan rat s bandom na suprotnom kraju grada, koju takođe ni najmanje ne podržavamo, rat u kom ginu nevini slučajni prolaznici, odbijamo da ostanemo neutralni ili da biramo stranu. Na odgovornost pozivamo i jedne i druge, ali svesni smo posebne, nadređene dužnosti da zaustavimo našu bandu: zato što se našim porezima finansira njeno naoružavanje, zato što se naše ćutanje tumači kao saglasnost, zato što su naše vlade one koje ubijaju, i čine to u naše ime.

Pogledajmo pažljivije tu našu bandu. Tvrdnje zapada da se Sjedinjene Države i Evropa bore za demokratiju, stabilnost i normalnost u Iranu obična su izmišljotina. U slučaju Izraela i manje od toga. Koreni iranske posleratne tragedije sežu do anglo-američkog puča 1953. godine kojim je svrgnuta demokratski izabrana vlada Mohammada Mosaddegha, zato što se usudio da zahteva da iranska nafta pripadne iranskom narodu. Sjedinjene Države i Velika Britanija izgubile su moralno pravo da govore o podršci iranskoj demokratiji kada su apsolutnu vlast predale šahu – potkupljivom autokratskom monarhu koji je od Irana napravio feudalni posed zapadnih korporacija. Da bi ga zadržali na tronu, CIA je pomogla da se osnuje i obuči Savak, tajna policija toliko brutalna da je postala sinonim za torturu. Narednih 26 godina, vlade Sjedinjenih Država i Velike Britanije činile su sve što je u njihovoj moći da Irancima uskrate čak i privid demokratije. Duga istorija autoritarizma donela........

© Peščanik