Od smrti ratnog zločinca Ratka Mladića 27. avgusta u Hagu do njegove državne sahrane 7. septembra u Beogradu, odlazeći predsednik Aleksandar Vučić je u sprezi sa zarobljenim institucijama Republike Srbije uspeo da još jednom ponizi žrtve genocida u Srebrenici i proizvede nove političke tenzije u regionu, pre svega na relaciji sa Bosnom i Hercegovinom. U tome su mu pomogli mnogi državni funkcioneri, političari iz drugog i trećeg ešalona, deo kulturne i intelektualne elite, mediji kao i pojedinci koji su podržali odavanje funeralnih državnih počasti osuđenom ratnom zločincu Ratku Mladiću. Od dana njegove smrti do sahrane na Topčiderskom groblju, političko rukovodstvo Srbije, počev od predsednika pa sve do odbornika vlasti na lokalu, utrkivalo se u simboličkim gestovima kojima će što „svečanije i dostojanstvenije“ ispratiti čoveka koji je komandovao masovnim streljanjem preko 8000 bošnjačkih muškaraca i dečaka na teritoriji Srebrenice jula 1995.

U vezi sa biografijom i ratnim zločinima Ratka Mladića odavno nema nikakvih tajni i većina u zemlji odlično zna ko je on bio i šta je učinio tokom rata u Bosni. Oni koji se ne sećaju ili su rođeni kasnije, imali su dovoljno vremena da se obaveste o tom periodu. Svakako, ne u školi, niti iz recentne istoriografske literature koja je proizvedena u okviru istorijskih instituta, katedara za noviju istoriju ili u drugim institucijama, arhivima i naučnim centrima pod pokroviteljstvom Republike Srbije. Dakle, oni su mogli da se obaveste iz zvaničnih izvora Haškog tribunala ili Fonda za humanitarno pravo, iz produkcije koja je nastala zahvaljujući decenijskom radu civilnog sektora u Srbiji, koji je prošao........

© Peščanik