Şöyle düşünelim: Kritik bir final grubu maçında Türkiye Yunanistan’ı yendikten sonra futbolcular sahada yarı çıplak halde pankart açıp “12 adalar bizimdir!” diye bağırsaydı, veya Ermenistan Türkiye’ye karşı galip geldiğinde “Batı Ermenistan bizimdir!” diye poster açıp gövde gösterisi yapsaydı ne olurdu? Kızılca kıyamet kopardı, cezalar yağmur gibi yağardı, öyle değil mi?

Ama bu kirli Dünya Kupası bize bazılarının ayrıcalıklı olduğunu gösteriyor. Bazıları kelimesi de doğru değil, tek bir takım var, vurdulu kırdılı oyun tarzını dünyaya başarı formülü olarak kabul ettirmeye çalışan ve yetmezmiş gibi futbol ile siyaseti bulamaç haline getiren krizler ülkesi Arjantin.

Sahne ve sonrası malum. Dünya Kupası yarı finalinde İngiltere’yi son dakikalarda deviren Arjantinli futbolcular, formaları fora ederek sahanın ortasında bir pankart açtılar:

“Las Malvinas son Argentinas” – “Malvinas Adaları Arjantin’indir.”

“Malvinas” dedikleri, diğer adıyla Falkland adaları.

Tribünlerde zafer çığlıkları, sanki askeri zafer kazanmış gibi meczup moda geçmiş dönmüş olan takım, ve bir anda futbol sahasından Atlantik’in güneyindeki soğuk sulara, 1982 savaşının hayaletlerine taşıyan bir tablo. Daha öncesinde bazı İngiliz taraftarlar da yarı şaka-yarı karikatür bir videoyu devreye sokmuştu, ama orada tipik bir “tongue in cheek” durumu vardı.

Arjantin’in o toplumuna özgü hezeyan ise (bizim de aşina olduğumuz bir ruh hali) futbolun hakem düdüğüyle bitmesi gereken tartışmayı bir anda toprak kavgasına, bayrak savaşına dönüştürdü. Bu hareket bir kırmızı çizginin — yani spor olayına herhangi bir şekilde slogan, simge, görüntü karıştırılmaması kuralının — göz göre göre çiğnenmesiydi.

Dolayısıyla İngiltere resmen de ayağa kalktı ve Arjantin’i FIFA’ya şikayet etti. Ama ortada tuhaf bir durum var: Şimdiye kadar bu alanda kuralları kıran kim(ler) varsa bir şekilde ceza yediler, ama Arjantin’e herhangi bir yaptırım bekleyenlerin sayısı son derece az.

Arjantin’in Dünya Kupası’nda bu kadar nefret toplamasının temelinde tam da bu “biz herşeyden muafız” özgüveni ile pervasızca sürdürdükleri karışım var: Top, tank, silah savaş ilanına; skor tabelasına sayılar yerine sloganlar yayılmış durumda.

Dünyada genel hava ağır antipatiye dönüştü ama asıl Arjantin nefreti Latin Amerika ülkelerinde — ve tabii ki Brezilya’da. Los Angeles Times’ın 15 Temmuz tarihli haber analizine göre, bugün o kıtada – özellikle de Meksika’da – Arjantin’e karşı yükselen öfke yalnızca maç sonuçlarıyla açıklanacak cinsten değil; tartışmalı hakem kararları ve “üstünlükçü, ırkçı” olarak algılanan Arjantin dili de bu duyguyu besliyor.

Bu resmin........

© Para Analiz