menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Cinlerin Düğünü: Bu Aileye Cin Bile Fazla!

78 0
31.10.2026

Cinlerin Düğünü hakkında iyi şeyler söylemek istiyorum zira Ferit Karahan, sinemamızın pek sevdiği köye dönüş hikâyesini biraz karıştırmaya, o evlerin kapısını bildiğimiz anahtarlardan başka bir şeyle açmaya çalışıyor. İçeride aile sırları, bastırılmış arzular, eski kötülükler ve kimsenin ödemek istemediği hesaplar var.

Böyle bir evde cin bulunması beni şaşırtmaz, hatta bütün bunlara rağmen hâlâ orada oturabiliyorlarsa dayanıklı yaratıklarmış derim! Karahan’ın niyetini, kendi sinemasının sınırlarını genişletme hevesini seviyorum ancak filmin anlattıkları büyüdükçe insanların küçüldüğünü, üç kuşağın yükünü taşıyan hikâyenin bazı karakterlerine yeterince yer açamadığını da düşünüyorum. Ortada ilgiyi hak eden bir film var, bütün davetlileriyle tanışabildiğimiz bir düğün yok.

Önce isminden başlayalım. Cinlerin Düğünü’nü görünce yerli korku sinemamızın akrabalık ilişkilerini iyice geliştirdiğini, musallat olma işinden evlenip yuva kurma aşamasına geçtiğini düşünebilirsiniz. Karahan’ın anlattığı aile tragedyasında ise cinlerin başka bir görevi var. İnsanların konuşamadıkları, kendilerine yakıştıramadıkları, üzerini örttükçe büyüttükleri şeyler evin içinde dolaşıyor. Yönetmen de söyleşilerinde filmin adını, çocukluğunda açıklanamayan huzursuzluklara verilen isimlerle ilişkilendiriyor. Bu yaklaşımın sevdiğim tarafı, doğaüstünü gündelik hayatın uzağında aramaması. Bizim coğrafyada bir evin uğursuz sayılması için kapısının kendi kendine açılması gerekmez, komşunun o ev hakkında yarım bıraktığı bir cümle de yeter.

Hikâyenin buluşma noktası, yıllar sonra kız kardeşlerinin düğünü için Anadolu’daki köylerine dönen biri ve onun köyden uzaklaşamamış kardeşleri. Düğün hazırlıkları sürerken geçmiş de kendine masada bir yer buluyor. Böyle toplantılar senaristler için bereketlidir çünkü normal şartlarda birbirinin telefonunu açmayacak insanları aynı yere getirmenin makul bir bahanesini sağlar. Herkes gelinin mutluluğunu konuşur ama kimin ne kadar para verdiği, kimin zamanında çekip gittiği, yaşlılara kimin baktığı da hesabın içindedir. Karahan’ın seçtiği ortam bu yüzden çalışmaya müsait, birkaç günlük mecburi yakınlık, yılların uzaklığından daha fazla şey anlatabilir. Filmin resmî özetinin de öne çıkardığı yas ve suçluluk, bu buluşmanın asıl ağırlığını oluşturuyor.

Üstelik aile dediğimiz şeyin tuhaf bir muhasebesi vardır. Bir çocuğun okuması herkesin fedakârlığı sayılır, o çocuk büyüyüp kendi hayatını kurunca da önüne borç dökümü konur. Giden kendini kurtardığını düşünürken kalan, onun yerine de yaşlandığına inanır. İkisi de kendince haklıdır, ikisinin de ötekinin hayatı hakkında eksik bilgisi vardır. Böyle bir çatışmanın sinemada işlemesi için büyük açıklamalara ihtiyaç duymam. Bir kardeşin diğerinin rahat oturuşuna sinirlenmesi bile yeter. Cinlerin Düğünü’nün merkezindeki aile fikri, tam da bu küçük davranışlardan büyüyebilecek kuvvette. Benim filmden........

© Öteki Sinema