menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Mutfağımızla övünüyoruz ama yiyemiyoruz

54 0
08.11.2026

Geçenlerde Kadıköy’de cebimizde 1.000 lirayla neler yiyebileceğimizi görmek için bir video çektik. Dolaştık, yedik, hesabımızı yaptık. (Harbiyiyorum YouTube kanalımızdan izleyebilirsiniz. Ya da arama çubuğunda 1000 TL'ye Kadıköy diye aratın...)

Ben yemek anlatıyorum. Elbette fiyatına da bakacağım. Ama bir süredir yemek konuşurken lezzete gelene kadar o kadar çok hesap yapıyoruz ki bazen ne yediğimizi konuşmaya sıra gelmiyor.

Kaç gram? Yanında içecek var mı? Ekmek dâhil mi? İki kişi paylaşsak yeter mi?

Sonra biri çıkıp tartışmayı bitiriyor:

Türkiye’de hayat pahalılığına karşı bulunan en pratik çözüm bu. Bir şeyden şikâyet ediyorsanız onu hayatınızdan çıkaracaksınız. Restoran pahalıysa gitme. Kahve pahalıysa içme. Tatil pahalıysa evde otur.

Peki, çalışıp ne yapacağız?

Kirayı, faturaları ödeyip işe gidip gelmeye devam edebildiğimiz sürece her şey yolunda mı sayılacak?

Benim itirazım burada.

Dışarıda yemek yemek denince neden hemen insanın aklına savurganlık geliyor? Bir arkadaşınla buluşup köfte yemek, eşinle bir akşam balıkçıya gitmek, çocuğunu hafta sonu pizzacıya götürmek için neden ekonomik durumunu açıklaman gerekiyor?

Kimsenin her gün restoran restoran dolaşmasından söz etmiyorum. Ay boyunca çalışan bir insanın, ara sıra önüne başkasının yaptığı bir yemek gelmesini istemesinden bahsediyorum.

Bunun savunulacak nesi var?

Bir yemek paylaştığınızda, daha yemeğin kendisine gelmeden hesabı soruluyor. Fiyatı yazıyorsunuz, bu kez o parayla evde ne kadar yapılabileceği hesaplanıyor.

Evde daha ucuza yapılır. Elbette yapılır.

Lokantaya giderken zaten yalnızca et, un ve yağ satın almıyorsunuz. Birinin alışveriş yapmasını, hazırlamasını, pişirmesini,........

© OdaTV