Karanlık ve Mavi Arasında

Sanki görünmez bir el, insanın içindeki ışığın fitilini yavaşça kısar. Omuzlarına koyu bir ağırlık gibi çöker dünya. Sokaklardan, haber başlıklarından, kırık cümlelerden sızan bir karanlık dolaşır.

Bir kadının adı akşam haberlerinde bir sayıya indirildiğinde, bir çocuğun gülüşü korkunun içinde titrediğinde, uzak bir ormanda ağaçların sessizliği makinelerin soğuk gürültüsüyle yarıldığında; gökyüzü biraz daha kararır.

Doğa, içimizdeki yaraları sessizce dinleyen, susarak iyileştiren eski bir dosttur. Gürültülü kalabalıktan sıyrılıp bir ağacın gölgesine sığınmak istersin. Şehrin paslı uğultusunu arkanda bırakıp rüzgârın elini sürdüğü serin, sessiz bir tepeye doğru…

İnsanın kalbini yavaşlatan, düşüncelerini yumuşatan toprağın kokusu vardır orada. Konuşmaz ne ki seni dinler. Ayaklarının altında çıtırdayan yapraklar, sanki yeryüzünün eski bir günlüğünden kopmuş sayfalardır. Rüzgâr, dalların arasından bir şiir gibi fısıldar, göğün mavisi küçük uçuşlarla çoğalır. Işık yaprakların arasından süzülür, dantel gibi serilir yere. Şehir, artık uzaklarda bir uğultu olarak kalır. Sıkıntılar........

© Nokta Haber Yorum