Sol siyasetin kaderi, sadece iktidarla değil, kendi içindeki bastırılmış seslerle de yüzleşebilme cesaretine bağlıdır.

PKK’nin silahlı mücadeleyi sonlandırma ve kendini feshetme yönünde aldığı karar, sadece Kürt hareketi için değil, Türkiye’deki tüm sol-sosyalist mücadeleler için tarihsel bir dönüm noktasına işaret ediyor. Bu karar, ilk bakışta bir çözülme ya da geri çekilme gibi okunabilir; ancak derinlemesine bakıldığında, yıllardır PKK’nin ideolojik ve örgütsel hegemonyası altında sessizliğe mahkûm edilmiş Kürt sosyalistlerinin, feministlerinin, sendikal mücadele yürütenlerinin yeniden söz alabilmesinin yolunu açma potansiyeli taşıyor. Aynı zamanda Türkiye’deki sol güçlerin parçalı, güdük ve etkisiz halinden çıkabilmesi için de yeni bir siyasal ve toplumsal eşik yaratıyor.

PKK’nin uzun yıllar boyunca Kürt halkı üzerindeki hegemonik etkisi, başka sol aktörlerin hareket alanını ciddi biçimde daraltmış, farklı eğilimleri bastırmıştı. Kürt sosyalistleri, 1990’larda bağımsız parti girişimleriyle veya sendikal alandaki çalışmalarıyla bu hegemonik yapıya karşı alan açmaya çalışsalar da çoğu zaman marjinalleştirildi ya da bastırıldı. Bu durum, özellikle kimlik siyaseti ile sınıf mücadelesi arasındaki dengeyi kurmak isteyen sol aktörlerin inisiyatif alamamasına neden oldu.

Ancak PKK’nin geri çekilişiyle birlikte, bu bastırılmış siyasal öznenin –Kürt sosyalistinin– yeniden konuşabileceği, kimlik siyasetini sınıfla buluşturan, feminist ve ekolojist perspektiflerle ortaklaşabilen yeni bir ifade imkânı doğuyor. Bu, Türkiye’deki sosyalist hareketin yeniden canlanması için de kritik bir eşiktir. Çünkü Kürt solunun sınıf siyasetini daha görünür kılması, Türkiye işçi sınıfıyla kurulacak yeni dayanışma zeminleri açısından hayati önem taşıyor.

PKK’nin kadın özgürlükçülüğü iddiası, uzun süre hem Türkiye solunda hem de........

© Nokta Haber Yorum