Hukuk ile siyaset, birbirinden tamamen kopuk iki ayrı evren değil; aksine, biri diğerinin sınırlarını çizen, diğeri ise o sınırlar içinde hareket eden dinamik ve karşılıklı bağımlı iki alandır.
Bu yazı, güncel tartışmaların çekim alanından bilinçli bir uzak duruşla, bütünüyle teorik ve kavramsal bir perspektiften bu ilişkiyi ele almaktadır.
Amaç, somut olaylar üzerinden pozisyon almak değil; kavramların kendi iç mantığı ve ilkesel tutarlılığı içinde bir çözümleme sunmaktır.
Siyaset, kolektif iradeyi üretir ve şekillendirir.
Hukuk ise bu iradenin biçimini, sınırlarını ve meşruiyet zeminini belirler.
Dolayısıyla mesele, “hangisi üstündür?” sorusu değil; bu iki alan arasındaki ilişkinin hangi ilke ve sınırlar içinde kurulacağıdır.
Bu dengeyi kurmak, hem hukukun hem de siyasetin sağlıklı işlemesinin temel şartıdır.
Aşırı Uçların Tehlikesi
Siyasetin hukuku tamamen belirlediği ve hukukun bu belirlemeye kayıtsız kaldığı bir düzende, normatif yapı hızla araçsallaşır.
Hukuk, evrensel ilkelerden koparak iktidarın işlevsel bir uzantısına dönüşür.
Artık ortada gerçek bir hukuk değil, hukuki kılıf altında işleyen bir güç mekanizması kalır.
Öte yandan, hukukun siyaseti bütünüyle kuşattığı, siyasal iradenin hareket........

© ngazete