Η Συμφωνία της Βάρκιζας εντάσσεται σε μια αλληλουχία πολιτικών και στρατιωτικών δεσμεύσεων που είχαν προηγηθεί ήδη από το 1944. Με τη Συμφωνία του Λιβάνου, το ΕΑΜ αποδέχθηκε το πλαίσιο της κυβέρνησης εθνικής ενότητας και εγκατέλειψε την προοπτική μονομερούς πολιτικής λύσης. Με τη Συμφωνία της Καζέρτας, ο ΕΛΑΣ τέθηκε υπό βρετανική στρατιωτική διοίκηση, απεμπολώντας την αυτονομία του πριν ακόμη την Απελευθέρωση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Βάρκιζα δεν αποτέλεσε ρήξη αλλά συνέχεια.

Κατά τα Δεκεμβριανά αλλά και μετά τη λήξη τους, ο χάρτης, πανελλαδικά, έδειχνε πως στην Αθήνα και τον Πειραιά κυριαρχούσαν οι Άγγλοι και στην υπόλοιπη Ελλάδα το ΕΑΜ ΕΛΑΣ. Αυτός ο συσχετισμός σίγουρα δεν έδινε το αίσθημα αλλά και την κυριολεξία της κυριαρχίας των Άγγλων στη χώρα.

Η ήττα του ΕΑΜ ΕΛΑΣ στην Αθήνα οδήγησε την ηγεσία του ΚΚΕ σε συμβιβασμό με τους Άγγλους, οι οποίοι αν είχαν τη δυνατότητα, θα είχαν συντρίψει παντελώς το ΚΚΕ. Φαίνεται, όμως, πως οι εγχώριες αλλά και οι διεθνείς συνθήκες δεν ευδοκιμούσαν την πραγματοποίηση αυτής της επιθυμίας τους. Έκαναν όμως, ίσως, αυτό που γνωρίζουν να κάνουν καλύτερα. Να συζητήσουν, συμφωνήσουν και υπογράψουν μία συμφωνία με τον εχθρό η οποία θα........

© news247