Γρήγορη πληροφορία, τεχνητή νοημοσύνη, deepfakes, μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αποδικτύωσης, fake news, ελεγχόμενα media, τριγωνικές συναλλαγές, αχυράνθρωποι, και στο φόντο σκάνδαλα, συγκαλύψεις, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατακερματισμός της δημόσιας γνώμης, υπερπληροφόρηση και παραπληροφόρηση στην ίδια πλευρά του νομίσματος.

Εν Ελλάδι αυτή την περίοδο ζούμε την τριλογία του σκανδάλου. ΟΠΕΚΕΠΕ, Τέμπη, υποκλοπές. Παρόλα αυτά, η έννοια του “δικαίου”, είναι συγκεχυμένη. Στο διεθνές πεδίο, και σε πολύ μεγαλύτερη ένταση, σκάνδαλα σαν αυτό της υπόθεσης Επστάιν αλλά και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που εκκινούν από μονομερείς αποφάσεις αξιωματούχων, διυλίζονται μέσα από θραύσματα ειδήσεων, αποσπασματικών αναφορών, αποπροσανατολισμών και κατευθυνόμενης ατζέντας.

Προς πείσμα του καιρού ωστόσο, υπάρχει και η ερευνητική δημοσιογραφία μόνο που αντιμετωπίζει ένα διττό πρόβλημα:

Από τη μια πρέπει να έχει κανείς υπομονή και επιμονή, να ψάξει για να τη βρει μέσα από τις διαδρομές που δεν είναι οι “κραταιές”, και από την άλλη πρέπει να έχει το κριτήριο και την ικανότητα να διαχωρίζει το επίπλαστο ή το κατευθυνόμενο από τα data και τα facts. Η εποχή δεν το ευνοεί αυτό. Ο καταιγισμός πληροφορίας, η socialmediakή απομόνωση, η κατάτμηση της κοινωνίας σε ατομικότητες που προσπαθούν να “επιβιώσουν”, η εργαλειακή Παιδεία, δεν παρέχουν το γόνιμο έδαφος για να κάτσει πάνω του το ρεπορτάζ που θα “ταράξει” τον κόσμο. Ή έστω, καθιστά την κατάσταση πιο δύσκολη.

Πριν από ακριβώς πενήντα χρόνια, στις 7 Απριλίου του 1976 κυκλοφορούσε τις αμερικανικές αίθουσες το........

© news247