Είναι αυτό που λέγανε οι παλιοί στα καφενεία, για τους κλέφτες: Όπου σε πιάσουν! Εννοώντας ότι άμα μπορούν να μπουκάρουν σπίτι σου και να τσουρνέψουν τ’ ασημικά, θα μπουκάρουν. Άμα δεν γίνεται να μπουκάρουν σπίτι σου για τ’ ασημικά (τα χρυσαφικά αγαπητέ άνκορμαν της κρατικής ραδιοφωνίας, τα έχουμε ήδη πουλήσει…), θα σου φάνε τη μοτόρα απ’ το πεζοδρόμιο. Άμα δεν καταφέρουν να σου αρπάξουν ούτε τη μοτόρα, θα υποκύψουν στον έσχατο εξευτελισμό για  κάθε άρπαγα: Θα βάλουν χέρια στ’ απλωμένα της μπουγάδας! Και πάει λέγοντας. Πάει λέγοντας στην Ελλάδα 2.0, όπου ακούσαμε από τα πρωθυπουργικά χείλη ότι  εφόσον είναι καλό για τη χώρα θα λάβουμε υπόψη μας τον παράγοντα πυρηνική ενέργεια. Μάλιστα. ΟΚ, το  σημειώνω, όπως σημειώνω και τις χαζομαρίτσες ότι αυτά τα καινούργια τα αρθρωτά, τα μίνι πυρηνικά εργοστάσια που θα έρθουν στα  μέρη μας, δεν  θα είναι όπως τα παλιά, τα πρόστυχα τύπου Τσερνομπιλ και Θρι Μάιλ Άιλαντ που χαλνάγανε σε πρώτη ευκαιρία και μέχρι να ‘ρθούνε τα μαστόρια τιγκάριζε ο τόπος θρεπτική ακτινοβολία. Όχι αγαπητές αναγνώστριες και  αγαπητοί αναγνώστες, αυτά τα καινούργια τα αρθρωτά, τα μίνι πυρηνικά εργοστάσια που θα έρθουν στα  μέρη μας θα είναι σαν κάτι Χίλουξ ημιφορτηγά που δεν παθαίνανε ποτέ τίποτα κι άμα παθαίνανε, λέμε τώρα, αρκούσε μια πένσα κι ένα κουβάρι σύρμα για να τα επαναφέρεις σε τάξη. Βαριά, βαριά και πεντέξι λαστιχάκια… Άντε, ύστερα, να εξηγήσεις  εσύ........

© Newpost