Yıllar önceydi...

Kartvizitinde AKP eski Çorum milletvekili yazan bir muhterem çıkmıştı sahneye...

İsminin başında başka bir sıfat yazmadığı, “eski milletvekili” ile yetindiği için ben de bu muhteremi böyle anmaya karar vermiştim.

Bu eski milletvekili, okullarda okutulan “Andımız” kaldırılınca pek bir sevinmiş, etrafa gülücük saçan mesajlar çekmeye başlamıştı... Facebook’ta bu eski milletvekilini takip eden bir yurttaş da dayanmamış bir mesaj atmıştı:

-Neyi vardı Andımızı da kaldırdılar. Varlığım Türk varlığına armağan olsun...

Milletvekili eskisi muhterem pek celallenmiş, “Sen Türk müsün, yoksa kendini Türk zannedenlerden misin, hiç araştırdın mı bilmiyorum. Fakat ben seni ırkından dolayı değil, bildiğim kadarıyla iyi bir Müslüman olduğun için, Allah rızası için sevdim” diye yüklendikten sonra, kendince taşı gediğine koyuvermişti:

-Bugüne kadar Türklüğümün hiçbir faydasını görmedim… Yine de bugüne kadar varlığını benim varlığıma armağan edenlere teşekkür ederim!

Ne kadar esprili değil mi?.. Yetinmemiş, bir de akıl vermişti o müthiş, o zekâ dolu espri yeteneğiyle:

-Ayrıca, Andımızı evden çıkmadan okuyabilirsin, sıkıntı yok!

Gördüğünüz gibi, eski ya da yeni fark etmiyordu; bunların tümünde aynı yetenek, aynı entelektüel birikim, aynı espri dehası fazlasıyla mevcuttu... Ancak bir şeye fena halde takılmıştım; Türklüğün, ne gibi faydasını görecekti acaba?.

-İnşaat ya da asfalt ihalesi değildi ki bu!

Türklük bir kimliktir... Bir üst kimlik... Fransız devriminden itibaren,........

© Nefes